De zondag begint bewolkt maar droog. Het waait echter zo hard dat de lift naar de top van de Ruapehu gesloten is. Jammer! Remy had een gratis ticket gewonnen maar dat kunnen we dus niet meer inwisselen voor een retourtje met de stoeltjeslift.
Wel lopen we nog een leuke trail naar de Tawhai falls. Ondanks de maandenlange droogte komt daar nog aardig wat water naar beneden.
Aangezien we ons hoofddoel, de Tongariro Crossing, al voltooid hebben en het hier de komende dagen gaat regenen, besluiten we iets eerder dan gepland naar de oostkust te rijden naar het plaatsje Napier. In 1931 werd dit stadje zwaar getroffen door een catastrofale aardbeving (7.9 op de schaal van Richter). Veel gebouwen waren onherstelbaar beschadigd en dus werden er in korte tijd veel herbouwd in de voor die tijd kenmerkende Art Deco stijl.
Het centrum ziet er dan ook erg gezellig uit met de pastelkleurige huizen en evenzo kleurrijke openbare gebouwen. Het stadje trekt veel architectuur liefhebbers.
Napier
Het is niet te vergelijken met de imposante gebouwen in Miami, een stad die ook bekend staat om zijn Art Deco steil. In Napier gaat het vooral om kleine, lage gebouwen in de zo kenmerkende zachte pasteltinten en met fijne kleurige details: zonnestralen, zigzaglijnen, gestroomlijnde vormen en motieven uit de oudheid (Egyptische motieven, Maya motieven en Maori patronen). We lopen hier dan ook de Art Deco stadswandeling.
Maar ons hoofddoel in deze omgeving is toch wel Cape Kidnappers. Die staat bekend als de grootste en meest spectaculaire broedplaats op het vasteland, van Jan van Genten, in de wereld. Zo’n 20.000 van deze prachtige vogels nestelen hier. Deze grote vogels nestelen gewoonlijk op afgelegen eilanden, maar hier hebben ze deze afgelegen kaap als broedplaats uitgekozen. Er zijn 3 soorten Jan van Genten. Dit is de kleinste soort die dus met name in Nieuw Zeeland en Australië voorkomt.
Jan van Genten bij Cape Kidnappers
Hoewel Jan van Genten monogaam zijn en dus voor het leven bij elkaar blijven, komen ze hier gescheiden aan. De mannetjes arriveren hier vanaf eind juli. De vrouwtjes wat later.
De mannetjes verzamelen drijfhout en zeewier voor de nesten. Vrouwtjes leggen, vanaf oktober, doorgaans maar één ei. Samen broeden ze het uit. Het duurt 42 dagen voordat het gannet jong zichzelf bevrijdt uit het ei. Het is dan nog naakt en kwetsbaar. De ouders verwennen het jong echter dermate dat het tegen het eind van de nestperiode groter is dan de ouders. Het heeft zoveel reserves opgebouwd omdat de eerste tocht meteen de grote oversteek over de oceaan is. Ze strijken dan neer aan de oostkust van Australië en keren pas na ca. 3 jaar weer terug naar hun geboorteplaats om daar zelf een partner te zoeken om een eigen familie te starten. Slechts 30 procent van de jongen keert hier terug. De rest haalt het niet. Desondanks groeit de kolonie jaarlijks zo’n 2 a 3 procent.
We zijn hier nog op tijd. Eind april is de hele kolonie uitgevlogen en het duurt dan tot juli voordat de eerste vogels weer terugkomen.
Cape Kidnappers kolonie
We hadden natuurlijk al de Jan van Genten kolonie bij Muriwai gezien, maar hier komen we echt heel dichtbij. We hebben geluk dat we hier in het naseizoen zijn. Het busje zit nog niet halfvol. Op hoogtij dagen deel je deze ervaring met zo’n 150 andere vogelaars. Nu zijn we hier met slechts 8 anderen en we lopen elkaar dus niet in de weg bij het fotograferen. Het enige dat ons scheidt van de vogels is een lage kabel om de vogels wat eigen ruimte te geven. Nog geen 2 meter daarachter zitten honderden vogels. Het merendeel zijn het de pluizige jongen, in vol wit dons zijn ze nog maar een week of vier oud. De grijs-zwart gespikkelde exemplaren zijn al wat ouder. Het is een komen en gaan van volwassen Jan van Genten met de prachtig zwarte tekening rond de ogen en de zachte oranje gele gloed op het hoofd. Het zijn de ouders die af en aan vliegen om hun jongen te voeren met pas gevangen vis. De jongen roepen en voeren hun speciale rituele bewegingen uit, zodat de ouders hen herkennen en precies weten waar ze moeten landen. Ze vliegen tot 4 keer rond om dan precies naast het jong te landen. Een paar centimeter meer naar links of rechts is voldoend om een vechtpartij in gang te zetten met de buren. Ze zijn erg gesteld op hun private space.
Jonge Jan van Gent
Het is bloedheet en we zitten in de volle zon. Hier aan de kust is het ruim boven de 30 graden. Gelukkig staat er nog een klein verkoelend briesje.
45 Minuten krijgen we hier de tijd om van dit schouwspel te genieten en foto’s te maken. Ik zit nog geen 5 minuten op de grond om te fotograferen, als één van de jongen nieuwsgierig op me afkomt en zelfs onder de kabel door gaat in zijn verkenningstocht. Maar kennelijk zijn we toch niet interessant genoeg en hij duikt weer onder de afscheiding door en loopt terug naar zijn maatjes.
Ondertussen schenkt onze gastheer koffie en thee. Het valt niet mee om de landing van deze vogels met een spanwijdte van zo’n twee meter, op de foto te zetten. De tijd vliegt dan ook voorbij en veel te snel zitten we al weer in het busje dat ons terug brengt naar onze camper.
We hebben het geluk dat we onderweg nog attent gemaakt worden op een vijftal chocoladebruine eenden: de Parteke. Blijkt dat dit een heel zeldzame soort eend is. Het behoort tot de top 4 van meest bedreigde eenden soorten en is een soort die je normaal overdag niet ziet. Het zijn echte nachtbrakers.
Mmm, een nachtbraker ben ik zelf ook, maar morgen gaan we weer vroeg op weg richting de Waitomo Caves. Dus proberen we deze avond maar wat vroeger in ons bed te kruipen.
Het was weer een prachtige dag, een bright sunny day.