Het is hier fantastisch…

Ons avontuur op het Zuider Eiland begint net zo stralend als op het Noorder Eiland.
Stralend blauwe lucht, al is het ’s nachts hier wel een paar graadjes kouder. Overdag kruipt de temperatuur al snel weer naar rond de 25 graden.

Vandaag beginnen we aan één van de mooiste en populairste wandelingen van het Mount Cook National Park: de Hooker Valley track.
40% Van de oppervlakte van dit park is bedekt met gletsjerijs. Vijf gletsjers vullen de bovenste uitlopers van de hoofdvalleien. Een van hen, de Muellergletsjer, zien we vanaf een uitkijkpunt. Daar boven torent de “footstool” van maar liefst 2764 meter boven de gletsjer uit en de eerste drieduizender: Mount Sefton (3158 m.)
Na ongeveer een kilometer steken we via de eerste “swingbridge” de Hooker river over. De melkachtige kleur wordt veroorzaakt door kleine rots splinters die zijn vermalen door de Hooker gletsjer.

Voorbij de eerste hangbrug loopt het pad langs het meer van de Muellergletsjer. Hier stijgt het geleidelijk via traptreden. Het lastigste stuk begint even voor de tweede hangbrug. Het wordt hier wat steiler en grote stenen in het pad maken dat je meer oog hebt voor waar je je voeten neerzet dan voor de omgeving.
Na de tweede hangbrug wordt het pad smaller maar vlakker. Hier krijgen we mooi zicht op de Zuid helling van Mount Cook, de hoogste berg van heel Australasia (3755 m.), door Maori’s Aoraki genoemd. We lopen hier niet ver van de wilde rivier die het smeltwater van zijn gletsjermeer afvoert.

De laatste kilometer voert via knuppelbruggetjes en op het laatst een kleine klim naar het uitzichtpunt over Hooker Lake. Hier drijven wat kleine ijsbergjes in het water.

Jacqueline met een stuk gletsjerijs uit het Hooker Glacier Lake

Ze schitteren als kristal in het felle zonlicht. We lunchen met uitzicht op de Hooker Gletsjer en de prachtige top van Mount Cook. Een enkele wolk lijkt zich maar niet los te kunnen maken van de omringende toppen.
Hoe goed de warme zonnestralen ook hun best doen om ook deze laatste wolk op te lossen.
De fleecetrui gaat weer even aan om de kou die opstijgt van het gletsjermeer te weerstaan. Maar niet voor lang. Al na enkele meters op de terugweg, uit de wind, verdwijnt ie weer snel in de rugzak. Na ruim 8 km komen we 3,5 uur later weer terug bij de Camper.

Na een lekker bakkie thee/koffie met appelkruimeltaart brengen we een bezoek aan het visitor center. Deze heeft een prachtige presentatie over de bergsport, het Mount Cook gebied en zijn flora en fauna en over de Maori cultuur. Tjonge, eindelijk eens een visitor center dat de moeite van het bezoeken waard is. De meesten staan in Nieuw Zeeland nog in de kinderschoenen.

Maar we hebben nog een doel voor ogen. We willen nog een gecombineerde trail doen naar het Tasman Glacier Lake en de Blue Lakes.
De eerste ligt op slechts een kilometer verwijderd van de carpark. Maar het pad ernaar toe is heel wat steiler. Het uitzicht op het gletsjermeer is geweldig. Hier drijven grote ijsbergen in het water.

Remy bij het uitzicht op de Tasman Glacier Lake

Inmiddels is het al na vieren ’s middags en koelt het langzaam weer af. Er staat hier een straffe wind. Je waait hier zowat uit je schoenen en de fleecetrui komt dus weer uit de rugzak. De omringende bergen zijn hier veel grilliger en scherper. Ze doen me een beetje aan de Italiaanse dolomieten denken.

De wind maakt dat we niet al te lang van het uitzicht genieten. We dalen af en lopen via een andere route naar de Blue Lakes. Tegenwoordig kun je ze echter beter de Green Lakes noemen.
Er staat de laatste jaren minder water in en dus is de kleur veel groener.

Hier nog wat foto’s van de paradijseenden die een kruimeltje mee proberen te pikken van wat de toeristen achterlaten op de parkeerplaats bij de Hookervalley track:

Paradijseend mannetje bij de campsite

Paradijseend vrouwtje bij de campsite