Franz Josef en the Fox

Merino schapen met in de achtergrond Mount Tasman en Mount Cook

Het wordt weer tijd voor een déjà vu.
Op mijn eerste reis op het Zuidereiland heb ik 10 jaar geleden ook een blik op de gletsjer mogen werpen. Destijds was het een grijze, wat miezerige dag. Nu als we in de late namiddag Fox Glacier naderen, baadt de weg langs de kust in het zonlicht maar zien we grote grijze wolken voor de bergen trekken alsof ze zich opmaken voor een verfrissende regenbui.
Toch vang ik nog af en toe een glimp op van de Fox Glacier en we besluiten om maar meteen een kijkje te nemen in plaats van pas de volgende dag. Ten slotte kun je het weer hier niet echt vertrouwen en zoals het er nu uitziet zou het morgen wel eens helemaal dichtgetrokken kunnen zijn.

Fox Glacier

Deze gletsjer heb ik dus toen ook bezocht. En wat een verschil weer met toen.
Ik had Remy beloofd dat hij hier toch zeker wel de Kea’s zou gaan zien. De beruchte groene, Nieuw Zeelandse, ondeugende papegaai. Ze waren toen in groten getale aanwezig op deze parkeerplaats en probeerden met hun scherpe snavels de ramen en luikjes van campers en auto’s te openen. Het zijn ontzettend slimme dieren die bekend staan om hun inbreek kwaliteiten.
Nu zie ik er echter geen een! Vreemd.
Een beetje wantrouwend kijken we nog om ons heen. Je moet er toch niet aan denken dat je een fikse rekening kan betalen aan het camperbedrijf vanwege papegaai vandalisme.

Maar we zien er echt geen en gaan op weg naar de mond van de gletsjer.
De wandeling voert eerst over wat heuveltjes en gaat dan door een wijds, grijs morenen dal.
Het is ongelooflijk welk een grote rotsblokken hier verspreid liggen, meegesleurd door deze machtige gletsjer die zich sinds 1750 met dramatische snelheid terugtrekt.
Links en rechts zien we wat watervalletjes van de steile rotswanden afkomen. Het water voegt zich samen in de gletsjerstroom die door deze vallei heen snijdt. Deze is nu vrij smal maar aan de weidse vlakte vol keien is te zien tot welk een machtige stroom deze zich kan omvormen in de lente als de gletsjer weer volop begint te smelten.

IJsgrot onderaan de Fox Glacier

Fox Glacier

Het pad voert tot aan een uitzichtpunt op 100 meter afstand van de gletsjermond. De temperatuur wordt kouder naarmate we dichterbij komen. De grotachtige opening van destijds waar het water van de hoger gelegen waterval door stroomt, is er nog steeds. We kunnen nu zelfs, via een wat steiler pad naar een hoger gelegen uitzichtpunt toelopen waar je op een hoger gelegen deel van de gletsjer uit kunt kijken. Enkele zonnestralen weten zich door de bewolking heen te sneaken, ze dansen over de hoog gelegen bergtop.
Langzaam begint het echter donkerder te worden en we gaan terug naar de parkeerplaats.
En jawel, daar zien we zowaar één Kea. Goed genoeg om Remy weer even bezig te houden.
We besluiten de dag met chili con carne en ananas. Mjammie.

Lake Matheson

De volgende dag, vandaag dus, staan we weer voor dag en dauw op. We hebben overnacht op de Parkeerplaats van Lake Matheson om hier de zonsopgang en hopelijk de weerspiegeling van de met sneeuw bekroonde bergen in het meer te zien.
Maar gedurende de heldere nacht zijn er weer wat grijze wolken het land in gekropen en die hebben zich tegen de hoge bergtoppen verschanst. Jammer, we wachten een hele tijd, lopen ook nog naar het platform van de views of views, maar ons geduld wordt niet beloond.
Het blijft bij wat sfeervolle plaatjes met mistflarden die de top van Mount Cook verbergen. Alleen de top van Mount Tasman, de tweede hoogste berg van Nieuw Zeeland laat zich zien.
Het was toch een lekkere ochtendwandeling van zo’n anderhalf uur en dan nog minstens een uur geduld erbij. Na het ontbijt heeft de zonnewarmte eindelijk de wolkenflarden verdreven, maar we gaan niet nog eens naar het meer.

Lake Matheson met in de achtergrond Mount Tasman

We hebben ook nog het bezoek aan de Franz Josef Glacier op het programma staan. Stiekem hoop ik zelfs op een mooie dag voor een begeleide gletsjertocht, op zoek naar gletsjerspleten, ijsgrotten en ijsbruggen.
Maar kennelijk zijn die tochten erg populair. Ze zijn voor vandaag helemaal uitverkocht. Jammer.
Dus rijden we naar het vertrekpunt van de Franz Josef Glacier lock-out trail. Een tocht van anderhalf uur op en neer. Hier was ik nog niet eerder. De boekjes doen je geloven dat de Fox Glacier minstens net zo mooi is en een stuk rustiger. Daar ben ik dus 10 jaar geleden ook in getuind. Maar het is allemaal gebaseerd op commercieel gezwets om te zorgen dat ook in het dorpje Fox de dollars flink rollen. En dat lukt kennelijk aardig.

Waterval bij de Franz Josef Glacier

Franz Josef Glacier

Maar ik vind de wandeling naar deze Franz Josef toch echt een stuk mooier. De brede waterval onderweg is veel spectaculairder, deze gletsjer heeft een mooie ijs arch onderaan de monding en licht in een bocht in de berg. Hij is minder vuil en je ziet dus ook mooie blauwige stukken.
Tja, en dat het zonnetje er mooi op schijnt is de slagroom op de taart.
Ben dus blij dat we nu de tijd hadden om ook deze gletsjer te bezoeken.

Langzaam trekken er weer grijze wolken het landschap in die zich tegen de bergen nestelen en zo dus het uitzicht op de witte pieken verbergen. De wandeling bij Okarito slaan we dus over en we rijden door naar Hokatito om daar op een mooie DOC camping te overnachten aan het sfeervolle Mahinapua Lake.

Lake Mahinapua

We arriveren vroeg en kunnen dus lekker in het zonnetje relaxen alvorens de dag af te sluiten met rösti driehoekjes, verse worteltjes en Hoki filet (vis).

Lake Mahinapua