West Coast & op weg naar Farewell Spit…

West Coast

Na een mooie overnachting bij Lake Mahinapua zetten we de reis voort langs de westkust van het Zuidereiland. Een paar kilometer verderop ligt meteen al het plaatsje Hokitika. We stoppen en gaan rondkijken in enkele van de gallerieen die het plaatsje rijk is. Hokitika staat namelijk bekend als “greenstone capitol of the world”. Greenstone, in het Maori “pounamu” of ook Nieuw Zeelandse jade, wordt gewonnen uit de nabij liggende Arahura rivier en werd door de Maori geprezen om zijn sterkte, schoonheid en duurzaamheid. De Maori maakten er onder andere wapens, gereedschap en sieraden van. We maken een kleine stadswandeling, maar behalve een enkel mooi oud pand en de gallerieen heeft het plaatsje niet echt veel meer te bieden.

Punakaiki Rocks

We vervolgen onze weg en komen zo’n 80 km verder terecht in Punakaiki. We gaan meteen kijken bij de “Pancake Rocks and Blowholes”, deze door de natuur gevormde rotsformaties hebben een dusdanige vorm, dat het lijkt alsof er lagen steen als pannenkoeken op elkaar gelegd zijn. Prachtig om te zien! Het is laagtij, dus de blowhole werkt niet op volle sterkte. Een paar honderd meter verder ligt de Punakaiki Cave, een eens door de zee gevormde grot, die je zelf vrij mag gaan verkennen.

Jacqueline in Punakaiki Cave

Leuk om te doen en een lamp meenemen is een must. Met je eigen hoofdlamp door de grotten dwalen. Zo nu en dan moet je flink door de knieen gaan en je langs nauwe passages wurmen om vervolgens weer in de volgende hoge vochtige grot te komen. Je voelt je meteen een beetje een speleoloog! En ze hebben ook glowworms, en dat gratis! We zien er helaas maar drie, dat komt waarschijnlijk door de lange droogte periode van de afgelopen maanden, waardoor ook het aantal insecten waar ze zich mee voeden beperkt is gebleven. Ook zien we enkele kleine stalachtiet formaties (die natuurlijk al enkele honderden jaren oud zijn). Kortom, een leuk uitje…
Zo’n 60 km verder de kust omhoog komen we in de buurt van Westport bij Cape Foulwind aan. We hopen daar de zeehondenkolonie te zien. De zon schijnt inmiddels weer volop, nadat het in de morgen nog een beetje bewolkt was. We lopen het pad omhoog en komen na zo’n 500 meter bij een verhoging waar we een stukje verderop een paar zeehonden zien liggen. Niet echt het plaatje waar we op gehoopt hadden, veel te ver en vanaf veel te hoog. We besluiten maar terug te lopen naar de parkeerplaats.

West Coast Weka mannetje

Tijdens het terug wandelen loopt er opeens een Weka voor onze voeten. Er bestaan maar vier soorten Weka’s, en alle soorten worden met uitsterven bedreigd. Dit is de West Coast Weka. Deze loopvogel lijkt enigzins op een Kiwi en wordt daarmee ook vaak verward. Een leuke opsteker dat we hem tegenkwamen! We lopen verder naar beneden en lezen op het informatie bord meer over deze Weka.

Portet van een West Coast Weka vrouwtje

Als we terug keren bij de campervan zien we nog twee Weka’s en we nemen alle tijd om foto’s te nemen en een praatje te maken met een Nieuw Zeelands ouder echtpaar dat met een oude camper naast ons staat. Schuw zijn de vogels gelukkig niet en het is prachtig om die dieren van zo dichtbij mee te maken!
Zeer tevreden rijden we nog door naar de vuurtoren een paar kilometer verder en maken de klim naar boven, onderweg zien we nog meer Weka’s. Schijnbaar zijn ze hier bij Cape Foulwind niet zo zeldzaam. Het uitzicht bij de vuurtoren is mooi bij de ondergaande zon. Aangezien het al laat is, en onze geplande campsite hier nog minimaal twee uur rijden vandaan is, besluiten we bij de vuurtoren met uitzicht op zee te overnachten. Vanavond Swiss Roll met wedges en snijbonen, dat wordt weer genieten…

Op weg naar Farewell Spit…

We staan op met het gezang van de vogeltjes. Silvereyes en fantails fladderen rond. Ook de Weka laat zich weer zien. Het ziet er weer uit als een prachtige dag. Een langere reisdag vandaag naar het noorden van het Zuidereiland. We rijden eerst naar Lake Rotoroa in Nelson Lakes National Park, waar we oorspronkelijk de nacht zouden hebben doorgebracht. Omdat we niet veel tijd hebben maken we een kleine hike bij het meer. De fantails (kleine zwarte vogels met een mooie zwart-witte waaierstaart) en andere kleinere vogels vliegen spreekwoordelijk om je oren, maar ze zijn bijna niet op camera vast te leggen.
We rijden door richting het noorden en via een stijle bergpas bereiken we Farewell Spit, het meest noordelijke punt van het Zuidereiland. We bezoeken als eerste het visitor center voor hun coconut cake. Deze heeft Jacqueline 10 jaar geleden daar gegeten en alleen daarvoor wil ze hier weer terug zijn. Helaas heeft iemand de zaak overgenomen en dus staat de coconut cake niet meer op het menu. Jammer, maar we zijn hier niet alleen gekomen voor een stukje taart.

Jacqueline bij Cape Farewell

We rijden over een stuk onverharde weg naar de eerste parkeerplaats. Daar lopen we, via een voor mij wel erg smal pad langs een wel erg stijle afgrond van 150 meter zo de zee in, naar Cape Farewell. Dit is het meest noorderlijkste punt van Nieuw Zeeland. Na deze onderneming rijden we naar de volgende parkeerplaats,
We lopen via een aantal duinen naar de Archway Islands. Helaas zijn we net iets te laat voor mooie beelden van de zonsondergang op de eilandjes te maken, maar morgen hebben we weer een kans bij zonsopgang…