Vaarwel aan Cape Farewell

Goh, wat heb ik hier naar uitgekeken. En dan niet alleen vanwege de lekkerste kokostaart die ik ooit gegeten heb, hoewel me bij de gedachte eraan alleen al nog steeds het water in de mond loopt.

Maar Farewell Spit vertegenwoordigd voor mij ook één van die Nieuw Zeelandse prachtplekken waar ik niet uitgekeken raakte op de schoonheid van het landschap en waar ik mocht genieten van de ontmoeting met een paar poseergewillige zeehonden. Of liever gezegd: pelsrobben.
Pelsrobben zijn groter dan onze in Nederland bekende zeehonden. Je kunt ze ook makkelijk onderscheiden van een zeehond omdat de pelsrob duidelijk herkenbare oortjes heeft. Die heeft de zeehond niet.

Farewell Spit ligt op de het meest noordelijke punt van het Zuidereiland én is weer uniek in zijn soort. Het is de grootste natuurlijke zandbank van de wereld (35 km). Deze landtong dankt zijn naam aan Captain James Cook die na zijn verkenning van Nieuw Zeeland vanuit dit punt het land verliet.

Pied Oystercatcher

Farewell Spit is een internationaal erkend vogelparadijs met meer dan 90 verschillende vogelsoorten.
Ieder voorjaar arriveren hier duizenden waadvogels uit het noorden en afgezien daarvan vind je hier ook andere vogelsoorten als fantails, tomtits, pukeko’s, belbirds, house sparrows (onze wel bekende huismussen), albatrossen, Tui’s (die nog steeds niet op de foto willen) en zelfs pinguïns broeden hier. Ook hier kun je een Jan van Genten kolonie bezoeken, maar aangezien we die al uitgebreid bekeken hebben bij Muriwai en Hawkes Bay slaan we die dit keer over.

Zonder gids mag je alleen de eerste vier kilometer van de zandplaat bezoeken en daar beginnen we dan ook mee bij aankomst. Het is eb en we zien massa’s vogels… op grote, niet fotografeerbare, afstand.
Tijd om de schoenen uit te doen en voor de verandering eens te gaan wadlopen.
In de watergeulen om ons heen lopen Pied Oystercatchers verwoed hun maaltje bij elkaar te zoeken.

Zwarte zwanen in de vlucht bij Farewell Spit.

In de verte zien we grote kolonies grote donkere vogels. In eerste instantie lijken ze op ganzen, maar dichterbij gekomen blijken het zwarte zwanen te zijn. Honderden zwarte zwanen.
Helaas zijn ze kennelijk niet gesteld op bezoek. Nog voordat we dichtbij genoeg kunnen komen voor goede foto’s gaat een groot deel ervandoor. Ik schiet snel wat foto’s van hun vlucht. Als ze vliegen zie je dat ze kennelijk toch niet helemaal zwart zijn, de onderkant van hun vleugels is wit! Nooit geweten.

Hierna wil ik toch eigenlijk wel naar mijn gebakje toe en ook Remy hoor ik niet klagen over dat idee.
Maar de teleurstelling is groot. Kennelijk is de zaak van eigenaar gewisseld. Wat een domper! 10 Jaar lang heb ik al verschillende kokostaartrecepten van het internet geplukt. Maar het is me nooit gelukt om ook maar enigszins in de buurt te komen van die geweldig lekkere taart. Had gehoopt hem op zijn minst nog eens te mogen proeven en een klein sprankje hoop op het ontfutselen van het recept… maar helaas.

Maar niet getreurd het is prachtig weer en ik ga in ieder geval genieten van de zonsondergang op Wharariki Beach. Een prachtig strand met enorme rotspartijen, grotten en magnifiek uitzicht op de Archway Islands.
Gelukkig heb ik dit keer wel een statief mee genomen.

Zonsondergang op Wharariki Beach met zicht op twee van de Archway Islands.

Er zit wat lage bewolking waardoor de zon iets eerder dan gepland verdwijnt maar het is nog steeds eb en dus heb ik de mogelijkheid om ook de weerspiegeling op het natte zandstrand erbij te fotograferen. Wow! Het is nog steeds erg mooi. Je vergeet snel de tijd…
Door de opkomende vloed moet ik een aantal keren rennen om mijn voeten droog te houden. Mijn statief eenzaam in de branding achterlatend. Maar het levert een aantal mooie plaatjes op.

De opgaande zon laat de nevel langzaam verdwijnen…

De volgende ochtend staan we voor dag en dauw op om nogmaals naar dit mooie strand te gaan. We gaan zeehondjes kijken. We hadden daar gisteren ten slotte geen tijd voor en toen was het ook te donker en kinderbedtijd. Dus na wat foto’s van het vroege ochtendlicht op de Archway Islands gaan we op zoek naar de ondeugende rakkers. We hebben ze al snel gevonden. Net als mensenkinderen zijn ze onvermoeibaar dartel. Ze komen uit een van de zeegrotten gekropen en gaan in vliegende vaart langs de rotswanden af naar de waterpoeltjes. Het is een geweldig gezicht om ze met elkaar te zien ravotten. Ze bijten in elkaars staart om aandacht en een stoeipartij, springen het water in en uit en zijn ook bereid tot een spelletje met de paar toeschouwers. Een vrouw heeft een van de meters lange kelpwieren te pakken en sleept die speels door het water terwijl de jonge hummeltjes zich er aan vast proberen te bijten.
Goh om dit van zo dichtbij weer mee te mogen maken…!!!
National Geographic is er niets bij. Dankzij mijn statief weet ik ook een paar korte filmopnamen te maken.

Een van de speelse rakkers op Wharariki Beach.

Maar dat valt niet mee met deze behendige wendbare snelle rakkers. Ze verdwijnen voortdurend uit mijn beeld. Een enkeling houdt zich afzijdig en weet zich oneindig lang bezig te houden met een mosselschelpje onder water. Een ander jong draait zich tegen de donkere rotswand in allerlei bochten om zich vooral van alle kanten aan me te laten zien.
Helaas in dit vroege ochtendlicht en in de schaduw lastig te fotograferen. Hij is zo beweeglijk.

Herfstkriebels op Wharariki Beach.

Ondertussen zijn aan de andere kant twee meeuwen met hofmakerij bezig, tjonge… bonuspunten!

Het is bijna onmogelijk om je hiervan los te rukken. Maar de opkomende vloed zet ook dit deel van het strand onder water en we worden steeds verder terug gedreven. En dat terwijl steeds meer jonge zeehondjes deze kant opkomen. Die vinden de wat diepere rotspoelen nu kennelijk toch te ruig worden.
We keren met een zwaar gevoel van onwil om, maar onze magen beginnen te knorren en we willen nog de wat langere route teruglopen langs de duinmeertjes.
We lopen terug over een hoge duinkam die nog uitzicht biedt over de baai en die ons langs honderden prachtige Merinoschapen terug naar onze camper voert. Als we daar aankomen, zit er al ruim een halve dag op. We brengen nog een laatste bezoek aan de prachtige krijtrotsen bij Cape Farewell. Ik loop nog eens het steile pad omhoog voor de laatste mooie foto’s en dan gaan we op weg naar het westelijke deel van Abel Tasman National Park.

Een ander type Oystercatcher: De Variable Oystercatcher.

Vaarwel aan Cape Farewell, hoogst waarschijnlijk is dit de laatste keer dat ik hier kom. Het is dat het zo ontzettend ver weg is… dit prachtige strand staat onbetwist op nummer één van mijn topstranden lijst.
Maar dat is persoonlijk. Het is geen parelwit bountystrand met blauwgroen transparant water en palmbomen dat mij het meest trekt. Het is de combinatie van adembenemende krijtrotsen, diepe zeegrotten, Markante rotsten in zee én de diep emotionerende ontmoeting met de pelsrobbenpups die dit strand voor mij onweerstaanbaar maakt.

Het licht van de opkomende zon op één van de Archway Islands.