Met gemengde gevoelens naderen we het eind van onze Outback trip. Ondanks de teleurstelling dat een aantal dingen in Kakadu helaas niet toegankelijk waren en ondanks het feit dat ik van boven tot onder onder de muggenbulten zit en ik nog steeds niet gewend ben aan de uitputtende klamme hitte kan ik nog steeds genieten van de ongelooflijk mooie natuur hier. En Litchfield is dus een van de dingen waar ik naar uit gekeken heb.
varens in het Monsoon regenwoud
Het Nationaal park Litchfield werd opgericht in 1986. Het is het leefgebied van de Waigat Aboriginals en vernoemd naar Frederick Henry Litchfield, lid van de eerste Europese expeditie naar het gebied. Voor de oprichting was Litchfield een gebied waar naar tin en koper werd gezocht.
We zijn als het ware via de achterdeur binnengekomen en beginnen dus waar de meeste mensen eindigen: de Tin Creek Mine. Hier zie je de restanten van een kleine tinmijn die rond 1905 hier werd gebouwd. Het is een kleinschalige mijn zonder grote machines. Ik vind het vreemd dat men het kennelijk belangrijk genoeg vindt om het te laten zien aan mensen, maar dat er weinig of niets aan wordt gedaan (tenminste zo lijkt het) om het in goede staat terug te brengen of te houden.
we komen veel mooie vlinders tegen…
Alles is in elkaar gezakt en ligt in chaotische toestand aan alle elementen blootgesteld. Net als de Ghost Town van Newcastle Waters die we eerder zagen. Er is geen toezicht en geen zorg ervoor. Het wordt ook niet aantrekkelijk gemaakt. Maar dat zal wel horen bij de relaxte Australische leefwijze.
waarschuwing voor Freshie’s én Saltie’s bij Wangui Falls
Tja, en verder draait het in Litchfield Nationaal Park vooral om watervallen, waterpoeltjes en rockholes. Niet dat het daarmee saai wordt, het zijn prachtige en heel verschillende watervallen.
Helaas heeft ook hier de Paaszondvloed ervoor gezorgd dat nog niet alles open is. Zo kunnen we jammer genoeg niet naar Walker Creek. Het is me niet helemaal duidelijk of dat nu nog vanwege saltiegevaar is of dat het te maken heeft met de bosbranden die we in de verte zien. Hier hadden we eigenlijk willen kamperen. Nu doen we dat bij een andere topattractie van Litchfield: Wangui Falls.
Wangui Falls
Dit is inderdaad een prachtige dubbele waterval en als extraatje kun je in de bomen in de buurt vliegende honden ofwel fruitbats zien hangen die zich klaarmaken voor hun eerste nachtelijke strooptocht op zoek naar voedsel. Dit is een plek waar je of heel vroeg of heel laat wil zijn omdat dit normaal vergeven is van de toeristen die hier, behalve voor de prachtige waterval ook komen om verkoeling te zoeken in het heerlijke koele meertje ervoor. Maar ook hier mag je nu niet zwemmen. Waarschijnlijk dus vanwege de mogelijke aanwezigheid van Salties.
Tolmer Falls
We hebben hier nog maar eens de barbecue onveilig gemaakt. Heel handig omdat we vanwege een gaslek dus ook geen andere manier meer hebben om te koken.
Voordat de echte drukte op gang komt doen we ’s ochtends nog een rondje Wangui Falls alvorens we naar Crescent Creek gaan om via een trail van een kleine 3 km een hoger gelegen waterval te bezoeken. Hier mag officieel niet gezwommen worden omdat het voor de Aboriginals een heilige plek is. Maar de twee aanwezige Australische families trekken zich hier kennelijk niets van aan. Je kunt deze falls dus alleen van bovenaf bekijken en ziet hem diep onder je neervallen in het monsoon woud waar je vanaf hier ook een mooi uitzicht over hebt.
De Tolmer Falls zien er weer heel naders uit. Het is een hele hoge smalle waterval die langs een indrukwekkende steile rotswand naar beneden komt. In het open landschap zie je onderaan de waterval grotten liggen. Daar mag je echter niet komen omdat er zeldzame Ghost Bats en Orange Horseshoe Bats leven.
Florence Falls waar we een duik in het water en onder de waterval genomen hebben.
De Florence Falls zijn de tweede grote attractie van het park. Deze spectaculaire dubbele waterval ligt midden in een monsoon regenwoud.
Na onze lunch besluiten we hier wat verkoeling te zoeken in het water. Het is weer lekker van temperatuur en je krijgt er als je wilt een gratis Fish spa bij. Er zwemmen verschillende soorten vissen rond tot zeker een 30 cm lengte die uit nieuwsgierigheid aan je voeten komen snuffelen. Dat is de eerste keer wel schrikken maar daarna een grappig gevoel.
Inmiddels is het hier ook aardig druk geworden. Gelukkig nog niet zo druk als bij de op een paar kilometer afstand gelegen Buley Rockholes. Dit is een hele serie ondiepe cascade poelen over een kilometer lengte waar je je ook heerlijk in kunt ontspannen. Hier is het megadruk. En dat is dan ook het enige minpunt van Litchfield. De watervallen zijn prachtig, maar je ziet overal drommen mensen. Dat was in de West MacDonnel Ranges wel anders. En dan zitten we hier nog op een doordeweekse dag in het voorseizoen. Moet er niet aan denken hoe druk het is als het seizoen over een maand echt goed begint.
Buley Rockholes
De laatste stop maken we bij de Magnetic Termite Mounts. Dit zijn hele bijzondere termietenheuvels tot twee meter hoog die allemaal in dezelfde richting opgebouwd zijn. Deze heuvels zijn eigenlijk hele ingenieuze koeltorens die het nest constant van temperatuur moeten houden. De mondingen van deze heuvels liggen allemaal noord-zuid gericht.
De termieten leven van graswortels en ander plantaardig afval. Omdat deze vlakten regelmatig overstromen bouwen ze om niet te verdrinken hun nest dus in deze torenvormen in plaats van onder de grond.
Vlakbij de Magnetic Termite Mounds liggen ook een aantal Cathedral Termite Mounds. Deze worden door weer een andere soort termieten gebouwd en kunnen een hoogte bereiken van wel 6 meter.
Een indrukwekkend einde van ons bezoek aan dit park.
Cathedral Termite Mound
Rest ons nog één dag in Darwin en ons Outback avontuur zit er weer op.
Darwin is ontzettend uitgestrekt en heet. We doen eerst een rondje botanische tuin nu het nog enigszins ‘koel’ is. Ze hebben er zelfs een stukje tropisch regenwoud aangelegd en hebben meer dan 400 palmsoorten.
Daarna zoeken we verkoeling in het Museum van de Northern Territory waar we een saltie van dichtbij kunnen bekijken: Een opgezet exemplaar van een kleine 6 meter lang en meer te weten komen over de tropische cycloon Tracy die hier tijdens de kerst van 1974 flink huisgehouden heeft.
Een paar uur doorbrengen tot ons vliegtuig om 01.00 uur naar Brisbane vertrekt is geen straf maar eerder een rustmoment. Eindelijk weer eens lekker onze email bijwerken en weer eens een verhaal en foto’s uploaden naar de website. De tijd vliegt dan ook voorbij.
Een van de prachtige libelle’s die we hier tegen kwamen. Ik vind zijn koppie zo lief!