De Chinese muur

Hier een muurtoren met een huisje erop.

Al in onze eerste week gaan we naar een van de grootste en beroemdste bezienswaardigheden van China: de muur.

Deze slingert zich over zo’n 10.000 km door het noordelijke deel van China, kruipt schilderachtig als een slang over de heuvels, soms over scherpe pieken en diepe dalen dan weer door een meer glooiend landschap.

De muur werd zo’n 2200 jaar geleden gebouwd om de mensen uit het schrale en minder vruchtbare Noorden te weren uit het voedselrijkere zuiden. Maar meer en meer kregen de koninkrijkjes onderling ook ruzie en werd de muur ook gebouwd ter bescherming van de eigen belangen. De eerste bouwsels dateren uit 453 jaar voor Christus. Maar door de eeuwen heen werden er diverse stukken bijgebouwd of gerestaureerd.

Even gek doen op onze eerste schreden op de muur richting Simatai

Vanuit Beijing kun je veel verschillende stukken muur bezoeken. Maar de dichtst bij de stad liggende delen zijn ontzettend toeristisch en in de jaren ‘80 en ‘90 volkomen gerestaureerd. Wij bezoeken het stuk bij Jingshanling, zo’n 130 km verwijderd van Beijing. Het is een van de minst bezochte en best bewaard gebleven originele stukken muur. De muur is hier zo’n 600 jaar oud, gebouwd op de funderingen van de oorspronkelijke muur.

Vanuit Beijing doen we er zo’n 3,5 uur over om er te komen.
Na het inchecken en een snelle lunch lopen we rond 13.00 uur eindelijk de trappen naar de muur op. We beginnen in het midden en lopen de ene dag dus in Oostelijke richting naar Simatai en de tweede dag naar het Westen richting Gubeikou.

Soms gaat het pad over de muur behoorlijk steil omhoog…

De wandeling richting Simatai blijkt spectaculair. Sowieso ben ik ontzettend onder de indruk van het prachtige landschap. De bergen zijn niet hoog maar wel grillig van vorm en de muur volgt de meest steile bergkammen en diepe dalen. Het weer is prachtig. We hebben de smog achter ons gelaten en lopen heerlijk in het zonnetje. Door de hoogte is het hier wat minder warm en er staat een aangenaam verkoelend briesje. Het landschap geurt heerlijk, geen typische smoggeur meer maar het parfum van de prachtig bloeiende witte seringen struiken en boerenjasmijn. Onder de struiken grote bossen met lila kleurige lentebloemen.

De torens waar we de muur betreden zijn nog nauwelijks aangetast door de tijd.
Dat verandert wel naarmate we meer richting Simatai komen. De muur is ’zon  7 m. breed en in het begin goed te belopen. Het is moeilijk om te stoppen met fotograferen. Iedere keer weer prachtig zicht op volgende torens van de slingerende muur. Ze zijn verschillend van vorm. Sommigen hebben meerdere verdiepingen, op de bovenste vloer waren kamertjes die vroeger met houten trappen bereikbaar waren. Die zijn nu vergaan.
Sommige torens zijn alleen vierkant, andere hebben nog een soort huisje erop. De meeste hebben drie ramen maar de torens aan het eind van de rit zelfs vijf.

Op naar de tweelingtoren…

Naarmate de wandeling vordert wordt het pad moeilijker. Op enkele delen zijn de traptreden half vergaan en elders is het weer heel erg steil.
Remy besluit daarom ook om niet helemaal naar het eindpunt te lopen. Terwijl hij lekker in de schaduw van het uitzicht gaat genieten, loop ik verder omdat ik de laatste torens toch niet kan weerstaan. Die zien er ook extra mooi uit. Een soort tweelingtoren. Het is heerlijk rustig, geen storend geluid van verkeer, nagenoeg geen toeristen meer… echt genieten. Het eindpunt biedt een weidse blik. Je ziet de muur zich tientallen kilometers verder slingeren. Prachtig. Helaas, tijd om om te keren. Een uurtje later ben ik weer terug bij Remy en lopen we samen terug naar het hotel. Wat een heerlijke dag!
De tweede dag biedt een mooie aanvulling. Weer heerlijk warm en zonnig wandelweer. Op dit stuk was de muur minder grillig. Nog steeds prachtige uitzichten en mooie verschillende torens, maar ditmaal zonder de extreem steile en afgebrokkelde trappen.

Een blik op de westelijke muur richting Gubeikou

Hier komen we bij een splitsing in de muur. Kennelijk was dit dus een scheidingslijn tussen twee verschillende koninkrijkjes.

Richting Gubeikou wordt het pad steeds meer overwoekerd. De tweede toren heeft zelfs 6 vensters aan twee zijden…

Het laatste stuk waar we mogen lopen is echt vervallen. Het plaveisel is grotendeels weg en de muur overwoekerd met struikjes en hoge grassen. Bij een van de laatste te bezoeken torens zijn een paar mannen bezig met wat restauratiewerkzaamheden en metselwerk.

Het allerlaatste stuk richting Gubeikou is gesloten omdat het te gevaarlijk werd. Zeker bij regen werd het veel te riskant. Dus besluiten wij ons muuravontuur hier.

Een van de beelden bij een tempel in het Beihai Park

Vroeg in de middag gaan we terug. Terug in Beijing hebben we dus nog tijd voor het Beihai park. Hoewel ook heel mooi met een groot meer en tempels en pagodes, mis je hier de rust, de frisse lucht en blauwe hemel. Maar wat wil je in een stad met meer dan 22 miljoen inwoners. Dan mag je al blij zijn dat je zoveel groen ziet.

Morgen nog een dag te gaan alvorens we de nachttrein nemen naar Xi’an. Dan staat nog een park op het programma aan het einde van de dag voor de broodnodige groene vitaminen.