Xiahe: Tibetaanse Nomaden

Monniken in Labrang

Labrang klooster met een Tibetaanse stupa op de voorgrond

We zijn aangekomen in de “autonome Tibetaanse” provincie Gansu, de armste provincie in China, bij Xiahe. Xiahe is een plaats op 2920 meter hoogte met zo’n 80.000 inwoners, wat voor Chinese maatstaven nog niet eens een dorp mag worden genoemd. Meteen vallen mij drie dingen op: de grote hoeveelheid boeddhistische monniken in hun purperen kledij, de niet Chinese gezichten en de veelal niet westerse kleding.

De reden van de grote hoeveelheid monniken is ook één van de twee redenen om Xiahe te bezoeken: het Labrang klooster van de geelkapmonniken (er zijn acht verschillende hoofdstromingen in het Tibetaanse geloof). De Yamyang Lama heeft hier zijn zetel, na de Dalai en de Panchen Lamas de belangrijkste “levende Boeddha”. Oorspronkelijk huisden er 4000 monniken in het klooster, maar de Chinese regering heeft dit nu beperkt tot maar 1200.

Tibetaanse met bidkraal die de kora loopt

We krijgen een rondleiding over het terrein van het klooster, maar mogen helaas niet fotograferen in de tempels. Dat is jammer, want vooral de medicijntempel, de tempel van de wijsheid en de gebedstempel zijn een lust voor het oog. De monniken kunnen hier zes verschillende opleidingen volgen, waaronder medicijnen, rechten en filosofie, die wel 25 jaar kunnen duren. Op het terrein zien we veel monniken en lokale bevolking die eindeloos rondjes om de verschillende stupa’s lopen, sommige met een bidkraal in hun hand. Honderden lopen hun rondje (de kora) langs de gebedsmolens die ze met de klok mee laten draaien.

Jacqueline met links de gebedsmolens en rechts een iemand die de korlam doet

Ze willen maar al te graag een foto van je nemen

We zien de bekende bedevaartgangers die meter voor meter opstaan, naar de hemel biddend weer knielen, gaan liggen en dan weer opstaan (de korlam). Van jong tot oud! Wat een toewijding voor hun geloof!!!

Het is prachtig om te zien, de mooie gezichten, de vriendelijke of verlegen lach die je wordt toegeworpen, de klederdracht en de jonge monniken die zitten te ginnegappen al turend op hun mobieltje.

De andere reden voor een bezoek aan Xiahe zijn de omringende graslanden en zijn nomaden bevolking. Vijftig procent van de bevolking in Gansu is Tibetaans en een steeds kleiner deel leeft nog traditioneel als nomaden. Ze trekken met hun yak en schapen kuddes elk half jaar van hun winterverblijf naar hun zomerse weidegronden en vice versa.

Een grotere gebedsmolen

Niet alleen de urbanisering van de jeugd maar ook de beperkingen en onderdrukking van de Chinese regering zijn oorzaken voor de dreigende teloorgang van de Tibetaanse nomadencultuur. De Chinese gids en de lokale gidsen vermeiden het onderwerp, maar als we in ons eentje rondkijken en gesprekken met de lokale bevolking op straat aanknopen, dan krijgen we genoeg te horen over wat er zich zoal buiten de media afspeelt. Zo kunnen de meeste Tibetanen geen paspoort meer krijgen of wordt hun paspoort zonder reden afgenomen, om te voorkomen dat ze naar het buitenland (naar India waar de Dalai Lama naartoe verbannen is) kunnen reizen. De drie zelfverbrandingen van monniken in Labrang sinds de annexatie door China worden hier echt niet in de lokale media vermeld.
Opvallend is echter dat de lokale mensen geen haat koesteren tegen de individuele Chinezen, een mooie boeddhistische gedachte…

Sangke graslanden

In de omgeving van Xiahe zijn twee graslanden: Ganjia en Sangke. Met de groep maken we een wandeling over de Sangke graslanden.
Omdat het gras nog niet hoog genoeg is zijn de meeste nomaden families nog bij hun winterverblijf. Het gras krijgt pas in juni zijn echte groene kleur. We zien geen kudde yaks of schapen tijdens onze wandeling, echter de uitzichten op deze hoogte (we zijn tot zo’n 3769 meter geklommen) zijn spectaculair. In de verte zien we de witte toppen van nog hogere bergen.

Jacqueline doet een wens

Op de top van één van de heuvels laat de lokale Tibetaanse gids ons meedoen aan een lokale traditie. Je doet een wens en je gooit een hoop papiertjes de lucht in, in de hoop dat de berg god je wens ziet en in vervulling brengt…

Op de weg naar een lokale marktplaats zien we kuddes yaks en schapen grazen. We zien ook grote marmotten (die ons te snel af zijn) en uit de kluiten gewassen “wolmuizen”.

Yaks en schapen op de Sangke graslanden

Als we op de marktplaats rondlopen slaat opeens het weer om, er steekt een flinke wind op en binnen een half uur zitten we midden in een sneeuwbui (het vriest hier een paar graden ‘s nachts en overdag zo’n 10 tot 12 graden, maar met een zonnetje is het heerlijk toeven). Tijdens de sneeuwbui (gelukkig in de bus) bereiken we de nomaden familie. Het landschap is inmiddels helemaal wit geworden, prachtig om te zien!

Tijdens de sneeuwbui

Half uur na de sneeuwbui

De yak yoghurt smaakt prima

Het is erg knus in het nomaden huis en we krijgen een soort pap gemaakt van witte melk thee en barley (gerst, het enige wat goed gedijt op deze hoogtes), die we zelf moeten roeren en met stokjes moeten eten. Het heeft niet veel smaak, maar is ook niet vies. Vervolgens krijgen we hun zelfgemaakte yak yoghurt en die smaakt voortreffelijk!
Als we weer naar buiten lopen zien een helderblauwe hemel, is de sneeuw helemaal weg en schijnt de zon volop. Prachtig!

Zo lief…

We lopen richting een kudde yaks van de familie. De lokale gids komt aangelopen met een yak jong van net een week oud. We mogen hem vasthouden, de vacht voelt zacht aan en het jong blijft rustig onder alle aandacht.
We rijden terug naar Xiahe en stoppen nog op enkele plekken om foto’s te maken van het prachtige landschap met kuddes yaks die op de heuvels staan te grazen…

Een Tibetaan met zijn hond

Met gemengde gevoelens verlaat ik Xiahe. Het is een mooie gebied met ontzettend vriendelijke mensen, echter de wetenschap van de aanwezige onderdrukking en armoede (menig bedelaar klampte zich aan ons vast) van een bevolkingsgroep laat een zeer wrange smaak achter…