De Tiger Leaping Gorge

Iedere reis heeft wel een mislukte dag, zo ook deze. Na ons bezoek aan de panda’s vertrokken we later op de middag naar het vliegveld voor onze vlucht naar Shangrila. Na het inchecken werden we echter met een busje naar een hotel gebracht. Dat voorspelt niet veel goeds.
Lilly, onze reisleidster, keek nogal zorgelijk. Tegen Remy vertelt ze dat ons vliegtuig onderweg een noodlanding heeft moeten maken en dat het nog onduidelijk is hoe lang de vertraging gaat duren.
In het hotel krijgen we een diner aangeboden. Dezelfde gerechten die we ook in het vliegtuig zouden hebben gehad. Slechts drie gerechten per tafel van negen personen. Niet genoeg maar bovendien erg pittig en niet lekker. Lilly besteld een paar lekkere mildere gerechten erbij. Ze heeft een uitstekende smaak.  Wij trekken ons daarna terug op op onze kamer. We moeten tenslotte in de buurt blijven voor het geval onze vlucht vanavond nog vertrekt. Ik heb er een hard hoofd in, maar goed….

Vind de vertraging niet zo erg. Heb ik eindelijk de tijd om de foto’s van de afgelopen dagen te bekijken. Het waren lange dagen waarop we vroeg op moesten staan.
Alleen al de vele panda foto’s van vandaag… Remy snurkt er vanaf negen uur lustig op los. Hij heeft de groepsverkoudheid over genomen. Tja en iemand moet toch tot middernacht wakker blijven voor de al dan niet verlossende boodschap.
Maar die komt niet en dus ga ik ook maar slapen. Heb al een tijdlang zitten vechten tegen mijn slaap.

‘s Ochtends om 08.30 krijgen we voor ieder een zacht zoet wit broodje en een pakje yoghurt drank op de kamer. Er is nog geen nieuws en dus gaat Lilly naar de luchthaven.
Als ze terug komt, besteld ze een lunch voor ons. Blijkt dat er niet voldoende vrije stoelen waren op de andere vluchten. Dus vliegen we vanavond pas om 19.05 uur. Dat is wel balen. Dat betekent dus dat we niets meer zien van Shangrila. Immers de volgende dag vertrekken we al weer vroeg voor onze tweedaagse tocht door de Tiger Leaping Gorge.
Uiteindelijk vertrekken we met nog  eens ruim anderhalf uur vertraging.
We komen in het  donker aan en zien vanuit de bus, mooi uitgelicht, de paar oude monumenten die gespaard zijn  gebleven van de verwoestende brand van december 2013. Drie kwart van de monumentale oude stad werd weg gevaagd.

De volgende morgen zitten we allemaal om 08.00 uur in de bus. Het is nog een paar uur rijden naar het startpunt van onze wandeling. Zo krijgen we nog iets mee van de mooie vallei met zijn kleine dorpjes met beschilderde huizen met verfijnde houtsnijwerk raamwerken. We laten onze bagage achter in een hotelletje in het dorp Qiaotou en gaan zelf met een dag-rugzak op pad.

We lopen langs akkertjes en kleine dorpjes.

Het eerste deel van de wandeling gaat over een geleidelijk stijgend pad. Omdat we hier veel lager zitten als op onze andere wandelingen, we starten op ca. 1900 meter, is het veel groener. De bomen zitten helemaal in het blad en we lopen heel landelijk tussen akkertjes met uitzicht op de woeste rivier onder ons. Na zo’n twee uur lopen komen we in een klein dorpje. Hier wacht de lunch op ons. Wat door Lilly omschreven wordt als eenvoudig smaakt voortreffelijk. De ene na de andere schaal met heerlijke verse groente en vleesschotels wordt op tafel gezet. Niet te pittig, niet vet… en veel afwisseling. Zo wil ik iedere dag wel eten. Na een uur gaan we verder. Nu komt het echte pittige stuk. In 28 bochten overbruggen we een steile klim. Een paar groepsleden besluiten om dit stuk op de rug van een paard af te leggen. Een slimme boer loopt al sinds het begin met twee paarden achter ons aan en een paar collega’s uit het lunch dorp kijken ons hoopvol aan. Maar ik ben gekomen om te wandelen, dus…!

Als geiten al de Tiger Leaping Gorge trail kunnen lopen dan kunnen wij dat ook!

Maar inmiddels schijnt de zon ongenadig. Er is weinig schaduw te bekennen. De ‘sambalbij’ heeft een paar dagen flink huis gehouden in mijn darmen en ik merk dat mijn energie pijl nog lang niet op het normale niveau is.
Met slappe benen worstel ik me naar boven. De ene bocht laat lang op zich wachten, de andere komt snel… De zon brandt fel en ik raak mijn hitte niet kwijt. Een paar boeren met paarden die naar beneden komen, bieden mij enthousiast hun diensten aan. Maar ik wil niet toegeven en ploeter verder. Ook Remy heeft het zwaar. Maar waar ik hem normaal omhoog zou moeten praten, loopt hij nu voorop. Ik heb geen idee hoeveel bochten we gehad hebben. Na iedere adempauze denk ik weer goed verder te kunnen gaan. Maar vijf zes stappen verder ben ik weer uitgeput. Remy denkt dat we pas halverwege zijn…. En na deze bochten moeten we nog een paar uur lopen… Een ander groepslid is al eerder overstag gegaan en geheel tegen mijn principes ga ik met de volgende boer toch de onderhandeling aan. Ik ben echt zwak en slap. Uiteindelijk blijken het nog maar zes of zeven korte bochten te zijn. Nog geen vijf minuten later sta ik met beide voeten weer op de grond. Als ik dat geweten had !!!!!

Het uitzicht op de tegenoverliggende bergwand van de Jade Dragon Mountain is indrukwekkend.

Smalle paadjes langs steile wanden…

Na een korte rustpauze lopen we verder. We zijn nu het hoogste punt, 2660 meter, gepasseerd. Het pad loopt geleidelijk dalend over beboste hellingen.
Ook hier komen we langs een klein dorpje en kruisen koeien en geiten ons pad.

De Tiger Leaping George is één van de meest spectaculaire natuurwonderen van China. Het is één van de diepste kloven ter wereld. Deze wandeling is zo indrukwekkend omdat de bergen ontzettend steil, tot wel 3790 meter hoog, oprijzen uit het rivierdal. Aan de Noord kant, waar wij lopen, de Haba Snow Mountain (5396 m.). De tegenover liggende bergrug is imposant dichtbij en is onderdeel van Jade Dragon Snow Mountain (5596 m.).

We lopen op het laatste deel van de trail naar ons Guesthouse Halfway, langs fraai gekleurde steile rotswanden op smalle paadjes langs diepe afgronden. Beneden in de kloof zie je de kolkende Yangtze rivier. Gelukkig wordt het nergens echt eng.

Het kilometer vreten van het laatste stuk duurt in plaats van de door onze gids voorspelde twee en een half uur een uur korter. Rond 18.20 uur komen we aan bij ons guesthouse voor deze nacht. De warme douche wacht.

De rots via welke de tijger volgens de legende naar de overkant sprong.

De tweede dag gaan we na mijn lekkere banaan chocolade pannenkoek weer op pad. Het is nog zo’n 6 kilometer over een hoofdzakelijk dalend pad naar Tina’s  guesthouse.
Van daaruit brengt een bus ons naar de befaamde rots in de rivier. De rots die de tijger nodig had om van de ene oever naar de tegenover liggende oever te springen. Gisteren zagen we het van bovenaf al liggen. Vandaag staan we tussen duizenden Chinese toeristen te wachten op de mogelijkheid op de foto te gaan met het tijger beeld en ons te verbazen over de ruigheid van het water.

En dit was dan de Tiger…

Een mooie afsluiting van deze  tweedaagse tocht. Daarna brengt onze bus ons naar ons volgende reisdoel: Lijiang.