Monteverde: Zweven door de nevelwouden

Muurschildering in Monteverde

Een van de locaties waar ik me thuis erg op verheugd heb is Monteverde. En dan nu eens niet vanwege de vele vogelsoorten die ongetwijfeld in dit nevelwoud voorkomen. Hier wacht het grote avontuur dat Canopy heet. Hier mag ik kilometers zweven tussen de  boomtoppen, hangend in een tuigje, aan een lange stalen kabel.
We verblijven net buiten het dorpje Santa Elena. We komen aan met prachtig weer. Bizar is wel dat, ondanks de stralende blauwe lucht en warme zon, we in een soort constante miezerregen lopen. Het nevelwoud ligt om de hoek en de wind blaast de nevel over het dorpje uit. Overdag lekker verkoelend, maar niet handig, omdat je je camera constant moet droogmaken. Er valt genoeg te fotograferen. Santa Elena is een kleurrijk dorp met vele muurschilderingen.
De volgende ochtend om acht uur staat de Canopy gepland. De zon schijnt op een prachtige regenboog en als we een paar kilometer verder in de bergen rijden, wordt de zon verdreven door grijze mist en komt ook niet meer terug. Het miezert zodanig dat je binnen no time kletsnat bent. Een groot deel van de groep gaat desondanks de Skywalk doen, maar wij besluiten terug naar het dorp te gaan.

Agouti

Hier schijnt de zon weer volop en we besluiten de omgeving te verkennen. Een vriendelijke local wijst ons de weg naar een mooie trail. Meteen aan het begin van de trail zien we twee Agouti’s (circa 50cm grote oranje-bruine knaagdieren). Tijdens het fotograferen horen we geritsel en komt er een neusbeer aangescharreld. Hij loopt mank en zijn neus is aardig gehavend. Ruzie gehad met zijn vrouw…?

Neusbeer

Deze verschijnt even later ten tonele. Wij genieten in stilte. De voorstelling is compleet als ook nog eens de Blue-crowned Motmot op het toneel verschijnt. Hij poseert gewillig mits we niet te dichtbij komen. Het valt ons niet mee om ons los te rukken van dit leuke schouwspel. Niet veel later ontdekken we een stel kleine Brown-Hooded Parrots. Ook zij zoeken verkoeling onder het dichte bladerdek van dit woud.

Jacqueline bij de mooie vijgenboom

Uiteindelijk komen we via een smal glibberig paadje bij een kreek. Via gladde rotsblokken steken we een aantal keren het stroompje over en komen via een modderig paadje bij de enorme fotogenieke vijgenboom (ficus). De trail is niet lang maar we laten ons regelmatig afleiden door de vele kapucijneraapjes rondom ons heen, in dit donkere woud lastig te fotograferen, omdat ze geen moment stilzitten in hun zoektocht naar eten. Gelukkig weet de filmcamera van Remy ze aardig vast te leggen. Na een fotostop bij deze mooie vijgenboom lopen we terug naar het dorp. Op de terugweg kijken we rond in kleine vlindertuin van een lodge. Hier weten we eindelijk de Blue Morpho’s vast te leggen en zelfs de nog grotere Great Owl. We besluiten dag met wat shoppen en een heerlijk diner met de groep bij de Sabor Tico, een restaurant met lokale specialiteiten.

De volgende dag wagen we een nieuwe poging. Het is stralend mooi weer in het nevelwoud en zelfs de neveldouche ontbreekt. Uitstekend weer voor onze Canopy tocht. YES!!!
Met in totaal elf man ondernemen we deze tocht. Natuurlijk staat veiligheid voorop en krijgen we een “charmante” Willempie helm op en worden we gezekerd met twee zware karabiners aan de stalen kabel. De gidsen geven een korte demonstratie om te voorkomen dat je rondtollend als een helikopter tussen de boomtoppen doorzoeft. De eerste twee trajecten krijgen we de gelegenheid om er rustig in te komen. De kabels zijn nog niet zo lang en nog niet zo hoog boven de grond. Bij de derde werd het echt leuk. Deze op een na langste kabel van 700 meter lengte hing tot zeventig meter boven de grond. Aan deze kabel mocht je absoluut niet remmen om te voorkomen dat je het eindpunt niet zou halen. De harde wind suisde om mijn oren en was er waarschijnlijk de oorzaak van, ondanks dat ik niet remde, dat ik op een paar meter het eindpunt niet haalde.

Remy intiem met een medewerker van de Canopy tour

Remy kwam zelfs op vijftien meter afstand al tot stilstand. Gelukkig wist een medewerker van het platform hem behendig binnen te hengelen. Het zag er wel intiem uit, hihi. Dertien platforms later zweven we al als echte profs en mogen we voor de finale vlucht van 1000 meter ons aan een tarzanswing wagen. Aan een touw vanaf een vijftien meter hoog platform springen is enger dan het klinkt. Een aantal besluiten het ook niet te doen, maar ik besluit daar niet over na te denken en waag de sprong. Bij de eerste achterstevoren gedraaide zwieren zit mijn maag in mijn keel.

Jacqueline geniet van de Canopy Tour

Na dertien swings als een echte Jane weet de medewerker me af te stoppen en ben ik blij dat ik weer vaste grond onder mijn voeten heb. Nu weet ik het zeker, aan bungee jumpen zal ik nooit beginnen. Toch laat ik me even later door een groepsgenote overhalen, omdat zij bij nader inzien niet durft, tot een superwoman. De laatste 1000 meter kabel neem ik dus niet zittend, maar hang ik gestrekt met het hoofd naar voren aan de staalkabel en zoef ik op een hoogte van 100 meter naar beneden. Door de snelheid suist de wind langs mijn oren en geniet ik van het uitzicht. Ik heb voor vandaag mijn portie avontuur wel gehad.

Blue-Crowned Motmot neemt een zandbad

Om twee uur bezoeken we met de groep een klein natuurreservaat, Curi-Cancha. Dit vooral voor de vogelaars onder ons die graag de Resplendent Quetzal willen zien. Deze laat zich echter niet zien, maar we spotten wel Agouti’s,  Crested Guans en veel prachtige kolibrie-soorten. Tot slot geeft een Blue-Crowned Motmot een showtje zandbadderen weg.