Telkens weer uitwijken voor koeien en geiten
Na nog een laatste vroege ochtendzon met Olive baboons vertrekken we om zeven uur naar Konso. De weg wordt omzoomd met enorme bananenplantages en onze jeeps moeten regelmatig tussen enorme kuddes koeien en geiten door laveren, die door de veehoudende stammen naar de veemarkten worden gedreven.
De Konso staan bekend om de houten totems die als eerbewijs op graven van ‘helden’ werden geplaatst. De totems symboliseren de held, zijn vrouwen en de gecastreerde vijanden die hij tijdens zijn leven heeft gedood. Hun ommuurde dorpen zijn een doolhof van steegjes, gemeenschapshuizen, tukuls en familie- erfjes.
Jacqueline bij een Konso huis
Wij bezoeken Gamole een met stenen wallen ommuurd dorp. We krijgen een gids mee die ons uitleg geeft en ook de bedelende kinderen wat op afstand probeert te houden. Enerzijds zijn kinderen heel enthousiast en komen op je afrennen uit nieuwsgierigheid, “You, You, You”, maar snel overheerst ook het gebedel om birrs (geld), caramel, pennen etc.
Foto’s maken is moeilijk, de nauwe straatjes geven weinig beeldvlak, de erfjes hebben smalle toegangspoorten en mensen willen meestal niet zonder betaling op de foto. Maar het lukt uiteindelijk toch om een goed beeld te krijgen van de leefwijze van deze stam.
Snel de totems afschermen…
Totempalen zien we niet meer, behalve twee kleine die snel door jongens afgedekt worden.
Kennelijk werden de totempalen veel gestolen vanwege hun authentieke uitstraling en dus hebben ze ze nu in de hutten van Chiefs gezet en/of ondergebracht in een museum.
Dat museum hebben we ’s middags met een klein groepje bezocht. Het was verrassend goed opgezet voor Ethiopische begrippen met grote platen met foto’s en tekst in zowel Amhaars als Engels en een behoorlijk uitgebreide collectie totempalen.
Totems in het museum
Totem met speren
New York canyon
Na de lunch gingen we op weg het prachtige geërodeerde landschap van de Canyon ‘New York’. Deze kloof dankt zijn naam aan een woordspeling. Een Scandinavische priester wilde er een nieuw project opstarten en noemde het new work… de lokale bevolking dacht dat hij New York zei. Maar zo gek is die naam nog niet blijkt als we na de steile afdaling naar de bodem van de canyon naar de hoog boven ons uit torende rotsformaties opkijken. Heet was weer een mooie wandeling!
Remy in de New York canyon
Met bepakkingen tot wel 50 kilo uren lopen naar de markt
Tot slot brengen we nog een bezoek aan de plaatselijke markt van Woilatta. Van heinde en verre zijn de handelaren komen lopen, soms urenlang. Vandaar ook dat de markten hier pas ’s middags beginnen. In dit dorp komen nauwelijks toeristen en dus worden de rollen omgedraaid. Wij zijn de bezienswaardigheid!!! Terwijl we rondlopen en wat foto’s maken wordt er vaak zachtjes aan mijn arm gevoeld en een enkeling durft zelfs snel van achteren aan mijn haar te voelen alvorens snel weg te lopen en te doen alsof er niets gebeurd is.
Uiteindelijk steek ik mijn armen uit naar een hele schare kinderen en laat ze openlijk voelen tot grote hilariteit. Ze lijken niets te begrijpen van onze witte huidskleur. Grappig!
De sprokkelhout afdeling
De markt is onderverdeeld in segmenten. Bovenaan de weg zitten de vrouwen met grote bossen sprokkelhout, op het plein staan vrouwen met mais en meel en zitten vrouwen met zeiltjes vol botten (soep?!). Verder door komt de kleding en stoffen markt en zeep- en plastic waren. Aarzelend laten enkele vrouwen toe dat ik ze fotografeer. Breed grijzend als ik ze vervolgens het resultaat laat zien.
Sommige vrouwen lopen je voorbij en willen je graag de hand schudden ter verwelkoming.
Het graan wordt gezeefd
Een oudere vrouw draait zich zelfs in het voorbij gaan om, pakt mijn hand er geeft er een kus op. Dat ontroerd me enorm en ik weet niet goed wat ik moet doen dan haar grijnzend te groeten. Maar zoveel aandacht is ook best vermoeiend en dus ben ik blij als we de markt weer verlaten en terug gaan naar onze mooie Kanta lodge. Morgen weer vroeg op om verder te reizen.
De mannen zitten aan eigengestookte drank