We naderen Manuel Antonio met gemengde gevoelens. Het goede nieuws is dat we hier grote kans hebben om veelvuldig van de White-faced Monkeys ofwel kapucijnaapjes te genieten. Die schijnen hier in grote getale voor te komen en ook aardig brutaal te zijn. Het slechte nieuws is dat dit park ontzettend toeristisch is omdat het op slechts 3 uur rijden van de hoofdstad San José ligt. Iedere dag komen hier massa’s bussen met vooral luidruchtige Amerikanen aan. En ook betekent dit dat onze reis er bijna op zit.
Een groot deel van de groep besluit dan ook om dit park over te slaan en er een stranddag van te maken. Nou zijn de stranden hier prachtig met mooi uitzicht op de kleine eilandjes voor de kust en kleine gezellige souvenirwinkeltjes en restaurantjes aan de andere kant van de weg, maar toch… Aapjes kijken blijft gewoon ontzettend leuk en ik heb ze nog niet echt heel scherp op de foto. En dit is naast Corcovado de enige plek in Costa Rica waar de je vierde en meest bedreigde apensoort van Costa Rica kan zien: de kleine Squirrel Monkeys ofwel doodshoofdaapjes. Die zijn we tot nu toe nog niet tegen gekomen.
Deze zat op het terras bij ons huisje.
Ons hotel ligt wat hoger tegen de berg, pfff zucht, steun, kreun met al die trappen in de hitte. Maar daarvoor krijgen we wel tientallen zwarte leguanen in onze voortuin terug. Ze zitten zelfs in de heg voor het raam en eten daar de frisse blaadjes terwijl ze proberen er niet uit te vallen. Goed excuus dus om met de camera voor je neus op adem te komen…
Het restaurant en het zwembad liggen lager op de berg, bijna op strand niveau.
De aankomstdag bekijken we het stadje en genieten van de prachtige zonsondergang op het strand.
Black Helmeted Iguana
De volgende dag dus weer vroeg op. 8 Uur ontbijt en 8.45 naar het park. Carlos heeft dit keer maar 6 mensen die van zijn spotterskwaliteiten en kennis gebruik willen maken. Hij laat ons het meest ver weg gelegen stuk zien. Het hoofdpad door het park is inderdaad overvol met groepen mensen. Al dan niet met gids. Niet echt leuk. Maar als er een groep stil staat dan weet je dat er iets te zien is. Zo zien we daar een een hagedissensoort; de Black Helmeted Iguana, verscholen in het struikgewas waar we normaliter aan voorbij gelopen zouden zijn. Zo ook twee Long-nosed Bats: vleermuizen slapend hoog in een boom en de Mouthless Crab, een kleurrijke blauw-rood-witte krab die niet zozeer op het strand maar juist op het land in het struikgewas woont.
Ons hoofddoel is een rondwandeling op het heuvelachtige schiereiland met daarop meerdere mooie uitzichtpunten en een van de populairste stranden van Manuel Antonio, het begin en eindpunt van de rondwandeling daar. Daar zien we dus al meteen de capucijnaapjes. De verleiding is groot om daar dus achter te blijven. Maar ik houd me voor dat die apen daar straks ook nog wel zitten en sleep me de berg op. Valt niet mee in deze vochtige hitte maar gelukkig lopen we veel in de schaduw van het woud.
De uitzichten zijn inderdaad prachtig. Maar veel dieren zien we niet behalve een Agouti op afstand. Terug bij het strand splitsen onze wegen. We hebben lunch meegenomen en blijven de hele dag in het park. De rest gaat terug.
Kapucijnaap
Moeder met jong kapucijnaapje
Wasbeertje scharrelt bij het strand
En YESS de aapjes zijn er nog. Zo leuk!!! Het is een grote groep met ook twee vrouwtjes met een jong op de rug. Dat jong is eigenlijk oud genoeg om op eigen benen te staan. Maar het houdt zich stevig aan moeders rug vast en snurkt vrolijk verder. Zal wel een jongetje zijn. Die hebben meestal niet zo’n haast om zelfstandig te worden, hihi. De tijd vliegt voorbij, zeker als er ook nog een hongerige groep wasberen rondloopt die proberen wat eetbaars te vinden op het strand.Niet zo moeilijk. Zeker niet omdat er nog steeds mensen zijn die ze, tegen de reglementen in, proberen te voeren. De apen zijn zelfs zo brutaal dat ze iedere onbewaakte tas open proberen te maken om wat eetbaars te stelen. Het lukt ze nog ook!
En ze weten zelfs hoe ze de deksel van de prullenbak eraf kunnen halen en dus vechten twee kapucijners even later in een boom om de zojuist veroverde plastic zak met twee lunchboxen erin. Tja…
Squirrel Monkey ofwel doodshoofdaapje
We doen uiteindelijk ook de minder belopen maar ook prachtige trails en hebben zodoende tijdens onze lunch in een mooie kleinere baai zicht op een paar prachtige grote iguana’s, zien nog brulapen en luiaards en lopen uiteindelijk pas om 16.30 uur het park uit.
En zoals al aangegeven komen we daar uiteindelijk de koddige kleine doodshoofdaapjes tegen. Die komen rond deze tijd wel vaker richting het dorp. YESS!
Tijdens het eten in een van de restaurantjes aan het strand zien we de onze laatste zonsondergang aan de oostkust. Morgen vertrekken we weer richting de hoofdstad.
De zonsondergang bij Manuel Antonio