Simien Mountains en de Gelada bavianen

In nationaal park Simien ligt de hoogste berg van Ethiopië: de Ras Dashan (4543 m.).  Meerdere zeldzame diersoorten komen in het nationaal park voor, zoals de Ethiopische wolf, de alleen in Ethiopië voorkomende Geladabavianen, de klipspringers en de Waliasteenbok.

Het Simien gebergte

De Simien Mountains zijn beschermd door Unesco, waardoor alles zoveel als mogelijk in tact moet blijven. Er leven nog enkelen honderden boerenfamilies in het gebied, maar de overheid is bezig om deze in een ander gebied land aan te bieden, zodat het gras dat er is, beschikbaar is voor de wilde dieren die in het park leven. Bovendien is het leven hier te zwaar. De mensen van het dorp moeten te voet enorme hoogtes overwinnen en afstanden afleggen om hun landbouwwaren te verkopen. Er zijn wel lagere scholen, maar voor verdere scholing moet men het park uit. Dat is ook een manier om de jongere mensen te laten verkassen.

Een uitzicht tijdens de wandeling

Wij hebben hier de middellange trektocht gemaakt van 4 uur omdat mijn enkel nog steeds dik is, maar ik dit beslist niet wilde missen. Je hebt hier fantastische uitzichten over de hooglanden. Diepe ravijnen en steile bergtoppen wisselen elkaar af. Je krijgt het gevoel dat je op het dak van Afrika bent. Diep onder ons zien we een diepe canyon met dus nog diepere ravijnen erin.

Dat we vandaag Gelada’s tegenkomen was ons wel verzekerd. Maar wij hebben het geluk dat we ze al voordat we bij ons beginpunt afgezet worden, zien. Er zit een groep van 350-400 apen langs de weg. En natuurlijk stappen we hier uit!

Gelada baviaan

Door de Ethiopiërs worden ze ch’elada genoemd, dit betekent, ‘bloedend hart’. Dit omdat ze  op hun borst een lichtroze onbehaarde plek in de vorm van een hart hebben. In opgewonden toestand kan deze felrood worden.
De Gelada’s leven in grote groepen.  Binnen een groep zijn duidelijk harems te onderscheiden. Ieder volwassen mannetje heeft drie tot vijf vrouwtjes. Om dit aantal te houden moet hij constant alert blijven want er sluipen veel brutale vrijgezellen rond die zich graag de vrouwtjes willen toe-eigenen. Mannetjes die een groep overnemen, doden de baby’s van hun voorganger. Vrouwtjes die nog drachtig zijn van het vorige dominante mannetje, kunnen deze moord vermijden door spontaan een miskraam te krijgen.

Gelada bavianen aan het vlooien

De Gelada’s komen alleen voor in Ethiopië. Ze voeden zich voornamelijk met gras dat ze, zittend voortschuivend, met hun handen plukken. Het is de enige apensoort dat graast. Naast gras eten ze ook het zachte binnendeel van de lobelia’s die hier groeien. Ze hebben een bijzondere duim waardoor ze makkelijk gras kunnen vast pakken. Ook de manier waarop ze slapen is bijzonder. Ze zoeken een extreem steile klif uit en brengen daar de nacht door. Het is de manier om veilig te zijn voor hun enige vijand: het luipaard. ‘s Nachts gaan ze dus naar beneden en verblijven, dicht tegen elkaar aan, in de holen van het gebergte. Als ‘s morgens de zon opkomt, klimmen ze weer naar boven en beginnen de dag rituelen opnieuw.

Red-hot torch

De Gelada’s zijn niet bang voor mensen, dus we mogen ons letterlijk midden in de groep apen begeven. Aangeraden wordt om een afstand van slechts één meter aan te houden!!! WOW, niet te geloven. Ik loop toch aarzelend een stukje de groep in en ga dan zitten. Voor me zit een jonge baviaan driftig aan gras te trekken. Hij laat zich door mij niet storen. Af en toe graaft hij de wortels van het gras op. Schijnt ook lekker te zijn. Terwijl ik foto’s probeer te maken van de ijverige eters springt er een speelse jonge baviaan op mijn rug in zijn schermutseling met een leeftijdgenoot… grappig.
Even later krijg ik een lesje seksuele voorlichting. Schaamteloos probeert een mannetje wat extra nageslacht te verwekken. Maar verder overheerst het geluid van het driftige getrek aan polletjes gras. Het valt nog niet mee om een rood hart op de foto te krijgen aangezien alle apen voorover gebogen zitten in hun ontbijtlust.
Een enkele Gelada is verzadigd en laat zich vervolgens vlooien om de emotionele band te verstevigen…

Plots komt er beweging in de hele groep. Geen idee wie of wat het signaal was. Maar ineens vindt er een grote migratie plaats en lopen honderden apen, waaronder een paar indrukwekkend uitziende mannetjes, op nog geen halve meter afstand aan me voorbij. Kennelijk is besloten dat het gras aan de andere kant van de weg groener is en vertrekt de hele kudde daar naar toe.
Ik loop ze nog even achterna en weet nog een plaatje te schieten met het gebergte op de achtergrond. Maar kennelijk vindt onze gids het vertrek van de grote troep bavianen tevens het vertreksignaal voor onze groep. Jammer, had hier nog wel een uurtje willen zitten tussen deze prachtige apen. Maar een lange wandeling wacht nog op ons en misschien zien we ze daar ook nog.

Onze bewaker

Bij wederom een mooi uitzichtpunt op ca. 3200 meter hoogte worden we er uit gezet voor onze trekking. We zijn met een groepje van slechts vier mensen en krijgen een gids en een scout met een Kalasjnikov mee. Ziet er indrukwekkend uit. Maar inmiddels weten we al van Maarten, onze reisleider, dat deze wapens hier voor een bedrag tussen de 25 en 50 euro te koop zijn. Ze zijn veelvuldig aanwezig maar worden nauwelijks gebruikt. Alleen in het zuiden komt het gebruik wat vaker voor, maar dat is dan met name omdat de stammen bij elkaar vee proberen te roven. Verder is er op wat zakkenrollerij weinig criminaliteit en is Ethiopië nog steeds een van de veiligste Afrikaanse landen.

Het Simien gebergte is een berglandschap met een bijzondere ontstaansgeschiedenis. Het was ooit één van de grootste vulkanen op aarde. Het ontstaan van dit hooggebergte is bijzonder. Het werd in een ver verleden niet, zoals veel gebergtes, omhoog geduwd door immense aardkrachten, maar is door diverse ijstijden sterks geërodeerd, om niet te zeggen: gesculptuurd en totaal veranderd. IJs, water en regen hebben hier eeuwenlang danig huisgehouden. Wat nu nog goed te zien is. En nog steeds kan het hier in de regentijd goed spoken.
We stoppen regelmatig op mooie uitzichtpunten. De hoogteverschillen zijn enorm! In de verte zien we opvallend steile, kromme toppen (vaak ‘pinnacles’ genoemd) en extreem diepe dalen. Een rauw ruig gebergte met op de plateau’s die we soms onder ons zien toch lieflijk aandoende akkertjes en dorpen. Maar wat een hard bestaan. De boeren moeten langs steile paadjes en via ladders langs de rotswanden omhoog met zakken graan van 50 kg op hun rug om hun waren aan de man te brengen op de markt in de stad Debark, een uur rijden verderop. En dan te bedenken dat het van mei tot november maanden kan spoken. Nu is het landschap prachtig groen en bloeien er veel bloemen waaronder de prachtige red hot torches, pijlvormige rood met gele bloemen.

Klipspringer

Onze wandeling is best pittig met af en toe steile glibberige, modderige stukken en ik heb veel bewondering voor Erik, een Belg van 75 lentes die dit toch maar even klaarspeelt.
Daar teken ik voor! Sterven in het reisharnas… Hij is samen met een vriend, Ivan op reis, die doet vandaag zelfs de lange trek maar is dan ook 4 jaar jonger. Het zijn fervente reizigers.
Behalve de prachtige vergezichten hebben we het geluk onderweg een paar klipspringers te spotten op een meter of 50 afstand. Ook zien we zwart-witte raven, thickbill raven’s en bij de 500 meter hoge waterval die ons eindpunt vormt zien we ook nog lammergieren rondcirkelen en worden we nog eens getrakteerd op wat klipspringers in de verte.

Thick-billed raven

Helaas geen Walia steenbokken gezien. Die zitten nu op de hoogste vlakten. En ook geen luipaarden (waarschijnlijk de reden voor de Kalasjnikovs), waar de boeren nogal onder te lijden hebben.
Achteraf gezien heb ik geen spijt dat ik de langste tocht niet gemaakt heb, wat aanvankelijk wel mijn bedoeling was. Zij hadden niet het geluk om tussen de Gelada’s te zitten en hebben uiteindelijk ook de waterval niet bereikt. De tocht bleek toch te lang en dus pikken we ze op de terugweg op.

Wat een fantastisch mooie dag. Tja natuurlijk moest ik nog eens dezelfde enkel heftig omzwikken. Dat was even pech. Ik zag even sterretjes en bleef dus even zitten waar ik gevallen was. Onze scout met Kalasjnikov bleek toch nog ander nut te hebben. Ik moest van hem mijn schoen, sokken en enkelband uittrekken. Hij pakte mijn voet stevig beet en begon met zijn knokkels stevig in de toch al fiks gezwollen enkel te masseren. Pfff, ik werd misselijk van de pijn en dacht dat ik flauw zou vallen. Wilde dat hij stopte en probeerde mijn voet terug te trekken. Maar ja die Kalasjnikov… hihi.  Hij trok ook aan mijn hak en tenen… moet er even niet meer aan denken. Maar het resultaat was wel dat ik weer goed op mijn enkel kon staan en door kon lopen. En ik ben ervan overtuigd dat hij het beste met me voor had.

De waterval aan het einde van de wandeling

Inmiddels, terwijl ik dit schrijf, zijn we alweer bijna een week verder. Mijn enkel is nog steeds dik maar dat is ook niet gek aangezien ik hem geen rust gun, behalve gisteren dan. Toen hebben we alleen in de ochtend nog even bij de westelijke groep kerken in Lalibela rond gewandeld en hebben de rest van de dag relaxed in de tuin van ons hotel. Was wel nodig. Even internetten, wassen en bijkomen. Ook vandaag is een rust- en reisdag. We zijn van Lalibela naar Addis Abeba gevlogen en bereiden ons voor op de 500 km lange jeeptrip naar het zuiden, morgen.
Dat wordt weer een heel andere reis. Begon al een beetje kerkmoe te worden. Nu gaan we naar het meer Afrikaans aandoende deel van Ethiopië en hopen hier de traditioneel levende stammen te ontmoeten als het weer mee zit. November is de tijd van de korte regens en kan wegen compleet onbegaanbaar maken. Spannend!