Tijdens de afgelopen nacht schommelt de campervan menigmaal op en neer vanwege plots opkomende rukwinden. Dan is het weer windstil. Dat voorspelt niet veel goeds voor vandaag. In de morgen houden de rukwinden aan, maar op het eerste oog ziet het er verder stralend uit. Dus maken we ons op om de Sealy Tarns Track te gaan doen. We hebben gisteren na een bezoek aan het informatiecentrum besloten om deze track te doen aangezien het uitzicht op het einde veel meer beloofd dan de Red Tarns Track die we eerst uitgezocht hadden. Na de vlakke kilometers van gisteren met alleen een kleine beklimming naar de Tasman Glacier View, wordt het vandaag weer een klimdag.
Op 1250 meter hoogte zie je beneden de campsite liggen op 760 meter…
We vertrekken vanaf zo’n 760 meter bij de campsite en eindigen op zo’n 1250 meter, dus bijna zo’n 500 meter klimmen. Dat zijn weliswaar een stuk minder hoogtemeters dan de Tongariro Alpine Crossing, maar hadden we daar ruim 8 km om 1000 hoogtemeters te overwinnen, hier hebben we slechts 2 km om de helft ervan te overbruggen. We beginnen vol goede moed aan de klim, het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, wat wil je nog meer! De eerste paar honderd meter gaan soepeltjes, lichtelijk bergop, geen enkel probleem. Maar dan beginnen de trappen, ongelijk in hoogte en lengte en ze houden maar niet op! Twintig treden hier, vijftig treden daar, dan weer eens 2 meter grindpad en dan weer tien treden. En zo maar door, in totaal zo’n 1700 treden (stel je voor dat je 50 keer achter elkaar naar de zolder omhoog moet). De benen lopen bij mij al heel snel vol en ik moet al snel gaan happen naar adem. Poeh, komt er nog een einde aan? Een voorbijganger die al veel vroeger in de ochtend is begonnen en op de terugweg is, vraag ik hoe ver het nog is. “Een heel eind, je zit ongeveer pas op 1/6 van het klimwerk. De moed zakt me in de schoenen, ik ga nog een stukje door, maar mijn benen willen gewoon niet. Mijn hart gaat tekeer als een bezetene. Ik roep Jacqueline en zeg tegen haar: “Dit ga ik niet redden”. “Nog een klein stukje, daar is een bank, daar gaan we dan even uitpuffen…” zegt ze. Ik sleep me weer een stuk naar boven, maar dat bankje komt maar niet. Weer denk ik erover om terug naar beneden te gaan. “Welnee, dat haal je wel, gewoon genoeg pauzes houden…” zegt Jacqueline. Weer pak ik me op, en ga weer een paar trappen omhoog. Even bijkomen en adem halen, en dan maar een een paar trappen pakken… Zo sleep ik me verder naar boven. Terwijl ik denk dat we pas op een derde zitten, komt er weer een wandelaar naar beneden: “Jullie zitten al ruim over de helft…”. Poeh, dat valt gelukkig niet tegen. Ik blijf steeds een paar trappen nemen en dan even stilstaan totdat mijn hartslag weer wat omlaag is gegaan. Dan maar weer die volgende trappen omhoog… Ik kijk naar boven, volgens mij zitten we op drie kwart. De volgende groep wandelaars komt omlaag. Nee hoor, zien jullie die bank daar (zo’n 30 meter hoger)? Daar is het al! De laatste meters zijn een makkie. Eindelijk, gehaald!
Hooker Valley vanaf het einde van de Sealy Tarns Track met uitkijk op Mount Cook in de verte
Op het einde van de track waait het stevig en helaas is er redelijk veel bewolking op komen zetten zodat de top van Mount Cook niet of nauwelijks te zien is. Desondanks hebben we een mooi overzicht over de vallei en genieten we van het uitzicht. Even een appeltje eten en dan de weg omlaag. Deze is niet op alle plekken even makkelijk, de tredes zijn soms veel te hoog of ongelijk, en tijdens het afdalen voel ik de vermoeidheid in mijn benen op de steile stukken, maar we komen weer redelijk snel beneden.
Tijdens de afdaling voelden we al enkele regendruppels, dus de verwachte regen zit er aan te komen. We begeven ons op weg naar het informatiecentrum en vragen naar het weer van de komende dagen. We besluiten om niet langer te blijven in het Mount Cook National Park en begeven ons op weg naar Queenstown. Aangezien Queenstown net te ver weg is om te rijden vandaag, besluiten we tot aan Wanaka te rijden.
Daar aangekomen, proberen we de lokale fish (Hoki) & chips uit en begeven ons naar een campsite om te overnachten…
wow, het ziet er wel heel spannend en prachtig uit. echt genieten zo te lezen!! super.
in nederland is het nu super koud brrrr dus lekker nog daar blijven!!!! groetjes, lejo miek en lian
Hè Remy,
Wel wat aan je conditie gaan doen, want dat kan toch niet. In eerste instantie de camper laten schudden en dan een verhoogde hartslag bij het lopen van een paar trappen.
Met lezen werd ik er niet zo moe van 🙂
Wat een reis zeg. Mooi.
Geniet ze nog. Groeten aan Jacqueline.
Gr.
Wim