Abel Tasman
Na een prachtige ochtend bij Farewell Spit vertrekken we verder langs de noordkust naar het Abel Tasman National Park. Onderweg stoppen we bij Takaka, een leuk klein plaatsje met leuke winkeltjes en bars, waar we ook een lekker stuk blueberry chocolate cake nemen. We nemen de weg richting de west ingang van het Abel Tasman National Park. Wederom wordt het een tegen de berg op slingeren en afdalen route. Dit keer echter 10 km op een smalle gravel weg, met in totaal 109 bochten, genummerd en al…
Maar als we aankomen bij het strand worden we beloond met een lekker warm zonnetje, een blauwe zee en een prachtig oranje gekleurd zandstrand. Ik besluit, na wat aandringen van Jacqueline, maar eens een duikje in het water te nemen. Het is wat aan de frisse kant, maar heerlijk! We wandelen het strand op en neer en genieten van het weer. Vanwege de zon ben ik in geen tijd weer droog. We nemen de bochtige weg terug en dalen af om het Abel Tasman National Park heen, richting onze campsite Hawkes Lookout.
In de loop van de nacht begint het te regenen en in de ochtend worden we ook nog getrakteerd op een bui. Aangezien we geen zin hebben om een lange hike in de regen te doen, zien we af van de geplande boottocht langs de baai, die ons zou droppen op het mooiste stukje van het park om vanuit daar de wandeling te doen. We ontbijten op ons gemak en lopen ook even naar de Hawkes Lookout Point die een mooie overzicht over de omgeving geeft.
We vertrekken naar de oost ingang van het park. We passeren een mooie lagune nabij Marahau, prachtig om al die verschillende kleuren te zien! We komen aan bij het park en het weer is inmiddels al een stuk opgeklaard. We balen enigzins omdat we wellicht toch die tocht hadden kunnen doen. Dan maar een ander stuk gaan lopen.
We maken eerst een korte hike en bekijken daarna de mooie houtgesneden beelden van een bekende lokale kunstenaar. Als we ons opmaken om de hike te gaan lopen, begint het weer lichtjes te regenen. Jammer, dan maar verder doorrijden naar het oosten waar het weer wat mooier lijkt te zijn.
We passeren de dorpen Motueka, waar we natuurlijk een bezoekje brengen aan de bekende Split Apple Rock, en Kaiteriteri, en stoppen bij Litte Kaiteriteri Beach om te genieten van het uitzicht. De zon schijnt hier weer volop en wat is het uitzicht op de kleine baaien, die Abel Tasman en omgeving rijk zijn, toch prachtig in de volle zon! Wat jammer dat ons die hike niet gegund was, maar het uitzicht bij Kaiteriteri maakt veel goed. Al met al toch een heerlijke dag. We rijden door richting Nelson waar we nabij Wakefield op een rustige campsite ons eten klaarmaken, nasi, broccoli en vis. Het was weer smullen…
Marlborough Sounds
De Marlborough Sounds worden, net als de Great Ocean Road bij Melbourne, geprezen om hun pracht. Dit keer laat ons de weerman echter in de steek. De 26 graden en volle zon worden niet gehaald. Het is weliswaar niet koud en de temperatuur ligt boven de 20 graden, echter de hele dag schijnt de zon nauwelijks en is de hemel bedekt met een lichtgrijze wolken massa. Vanaf Nelson rijden we richting Havelock, waar we afdraaien richting Picton over de beroemde Queen Charlotte Road, die ons langs enkele van de bekende “sounds” (bij ons beter bekend als fjorden) brengt. Het uitzicht is mooi, echter de hoeveelheid wolken zorgen er voor dat de unieke camera fragmenten nauwelijks voorhanden zijn. Vanuit Picton nemen we de Highway 1 richting Blenheim en dan door naar Kaikoura.
Kaikoura
Vanaf Blenheim begint de zon weer door te komen en rijden we langs de oostkust naar Kaikoura, zo’n 50 km voor Kaikoura zien we hier en daar al een pelsrob op een rots of in het water. Zo’n 30 km voor Kaikoura stoppen we om een grotere groep pelsrobben te bewonderen.
We zien mannetjes en vrouwtjes die voornamelijk hun best doen om zo comfortabel mogelijk op de rotsen te slapen en te luieren of zittend hun snuit de hoogte in brengen om hun lichaam in de zon op te warmen. We zien ook enkele kleintjes die weer uiterst enthousiast hun wereld aan het verkennen zijn. Lachend kijken we toe wat voor een fratsen ze allemaal uithalen…
De zon daalt naar de horizon en we zoeken ons een campsite op pal aan de oceaan. We genieten van de ondergaande zon en kijken ademloos toe hoe de ene na de andere golf richting het strand rolt…
In de ochtend brengen we een bezoek aan Kaikoura. Het eens pittoreske dorpje is uitgegroeid tot “whale capitol of New Zealand” en van de typisch prachtig geschilderde huizen zijn er niet veel meer te vinden. We rijden richting Kea point, om de Kaikoura Coastal Walk te doen.
Onderweg zien we een aalscholver zijn best doen om zijn vleugels in de zon te drogen. Parmantig kijkt hij om zich heen terwijl hij zijn vleugels in de hoogte houdt. Even verder door zien we weer plevieren, reigers, ganzen en de verschillende oystercatchers. En natuurlijk ontbreken de luierende pelsrobben niet! En dat zijn we de wandeling niet eens begonnen. We lopen langs de kust over de hoge rotsformaties en kijken over de kleine baaien en de zee uit. In het water zien we pelsrobben en enkele bootjes die naarstig op zoek zijn naar dolfijnen die hier vaak aan de kust rondzwemmen. Het uitzicht is mooi en we genieten alweer van een heerlijk zonnetje…
Jammer dat we weer door moeten rijden, maar helaas moeten we aan het begin van de middag de camper nog inleveren in Christchurch. Onderweg zien we nog een hele grote kolonie meeuwen op een aantal rotsen bij het strand zitten…








Mooi verhaal weer….. en nu Remy achter de pen
Jullie moeten een “travel”programma gaan maken.
Gr.
Wim