It’s bloody hot!

De outback vanuit het vliegtuig gefotografeerd

Pfff, lagen we de afgelopen nachten nog te slapen met thermo ondergoed (en Remy zelfs met een fleecetrui erover aan), als we aankomen in Alice Springs valt de temperatuur als een warme deken om ons heen. Het is dan ook zo’n 34 graden als we landen en ik weet niet hoe snel ik mijn spijkerbroek moet verruilen voor een korte broek en verwissel mijn bergschoenen met dikke sokken op de parkeerplaats van de camperverhuurder meteen voor mijn sandalen nog voordat de papieren getekend zijn.

Helaas zijn we weer aangekomen met vertraging. Het was wat miezerig toen we om 07.00 uur  ’s ochtends in Melbourne vertrokken en kennelijk krijgen de vliegtuigen daar dezelfde vierkante wielen van als onze treinen na het eerste herfstblaadje.
Kortom weer bijna een kostbaar uur verloren. En dat terwijl we nog inkopen willen doen en vandaag nog een spannend doel voor ogen hebben: we willen proberen in Rainbow Valley te komen. Dit is een prachtig gekleurde rotsformatie die zo’n 80 km ten zuiden van Alice Springs ligt. Je kunt er alleen komen via een 22 km lange gravelroad vanaf de Stuart Highway die omschreven staat als 4WD recommended.
Inmiddels weten we al wel dat het verschillende mensen gelukt is om er met een gewone auto te komen, maar niets is zo veranderlijk als de conditie van een onverharde weg. Het hangt er ook helemaal vanaf of het de laatste weken droog is geweest of niet en of er geen stukken weg zijn weggespoeld. Maar na de nodige spannende verhalen sprak ik twee dagen geleden ook een echtpaar die het afgelopen juni nog geprobeerd hebben en toen was het goed te doen. We wagen het er dus maar op.

Het eerste stuk na de afslag ziet er goed uit, gravel met helaas ook een flink wasbordeffect erin, maar met een vaartje van zo’n 20-25 km per uur goed te doen. Het landschap ziet er nog steeds niet uit als een reguliere woestijn. Ik vind het behoorlijk groen.
Er staan veel grote struiken (Witchetty Bush uit de acacia familie) en verder veel grijsgroene graspollen (Kerosene gras) in het landschap. De aarde is vuurrood maar niet veel te zien. Hier en daar staan ook wat Eucalyptus bomen. Die met de mooie witte bast en brede kroon zijn de Coolabah’s. De vele Mulga-bomen (Acacia soort) kunnen tot 300 jaar oud worden en zijn met hun opstaande naaldachtige bladeren vrij transparant in het landschap.
De weg is inmiddels al een aantal keren veranderd in een breed rood zandspoor met hier en daar verharde stukken en stiekem word ik toch wel wat zenuwachtig van het mulle zand. We turen beiden naar mogelijke verharde stukken leem en gravel en sturen van links naar rechts en weer terug over het brede zandspoor om zoveel mogelijk de mulle zandsporen te vermijden.

We zijn al ruim een half uur verder en ongeveer op de helft als we als tegenligger een Britz campervan tegen komen die erg op die van ons lijkt. Ook geen 4WD dus. Het ziet er naar uit dat die het dus ook gehaald hebben.
Maar niet lang daarna krijgen we echt mul zand en lijkt Remy even de macht over het stuur kwijt te zijn. We staan stil. Oeps!
Even lijkt het erop dat we vast staan, maar we zetten de auto voorzichtig in zijn achteruit en dan weer in zijn vooruit en weten er toch uit te komen. Pffffffffff. Dat scheelde niet veel.
Gelukkig zijn de echt zanderige stukken hooguit een paar honderd meter lang en zie je dan wel weer wat vaste grond stukken waar je naartoe kunt sturen.
Maar het blijft toch wel spannend en 22 km duren op die manier heel lang, zeker als je in de verte het einddoel ziet liggen maar het toch nog zo lang duurt voordat je er bent.

Ondertussen is het landschap weer wat veranderd en staan er veel typische bomen langs de weg.  Het zijn zelfs hele bossen. Dit blijken woestijneiken te zijn. Ze zien er wel schattig uit, heel aaibaar. De stammen zijn dun en daarboven komt de lange ovale lichtgroene kroon. Als een soort toortsen staan ze in het landschap. Heel bijzonder. We zien nu ook heel veel slierten met woestijnmeloenen in de berm. Ze lijken op de sierpompoenen die wij in de herfst veel hebben.

Rainbow Valley in de avondzon.

Na zo’n 75 minuten komen we dan eindelijk aan op de parkeer/campingplaats van Rainbow Valley. We zijn op tijd! De zon staat al laag, geeft mooie lange schaduwen. Ook zijn er veel schapenwolkjes in de lucht. Het beloofd een mooie zonsondergang te worden.
Het gebied is niet groot, maar de rotspartij is prachtig! De kleuren variëren van bijna wit, naar geel, oker, oranje tot dieprood. De kam van de rotspartij is heel grillig van vorm en hier en daar zie je nog een boom tegen de helderblauwe hemel afsteken die kennelijk een rotsspleet heeft gevonden waarin hij zijn wortels kon voeden.
De zon gaat lager en lager en zet de rotspartij in een steeds warmer wordende rode gloed. De wolkjes formeren zich naar een stervorm. Het geeft een mooie diepte aan dit landschapsplaatje. Even blokkeert een wolkpartij de zon, dan licht de rotspartij nog eenmaal op in de tanende zonnestralen. PRACHTIG!

Van achter de horizon werpt de zon nu zijn energie op de onderkant van de wolken. Het is alsof de hemel in brand staat. WOW!
De temperatuur is inmiddels aangenaam en met het verdwijnen van de zon verdwijnen ook de ontzettend irritante vliegen die continu op je gezicht, je bril, je neus en in je oren gaan zitten.

Dat wordt buiten eten vanavond. Er staat weer eens pasta op het menu met een verfrissende tomaten-komkommer salade.

Na het eten blijven we lekker buiten liggen staren naar de enorm heldere sterrenhemel. Ze hebben hier een soort houten plateaus gemaakt van 2×2 meter. Waarschijnlijk om het mogelijk te maken om onder de sterrenhemel te slapen, vrij van slangen en ander kruipend gedierte.
Even overweeg ik het serieus, maar als er een windje opsteekt laat ik dat plan varen. Het lijkt me dat het mij toch net iets te fris wordt vannacht.
Samen met nog twee andere 4WD campervans zijn we de enige gasten van vannacht.
Lekker rustig!

Ik sluit de dag af met een voldaan gevoel. Wat fijn dat we deze plek gehaald hebben. Een bijzonder stukje outback dat niet iedereen te zien krijgt.

Nog een luchtfoto van de outback. Hier vlogen we over een zoutmeer.