Kings Canyon
Echt veel herinner ik me niet meer van mijn vorige trip naar de Outback. Wel herinner ik me nog dat ik Kings Canyon zo mooi vond. Dus was ik wel benieuwd hoe ik het nu zou ervaren. Om er te komen moeten we een stukje rijden. Meer dan 400 km scheidt ons vanuit Rainbow Valley op weg naar de Red Centre zoals ze hier noemen, het rode hart van Australie. Onderweg hopen we natuurlijk kangoeroe’s te zien, en ons hart gaat sneller kloppen als we de bekende verkeersborden met een kangoeroe erop zien. Maar we zien onderweg zelfs geen dode kangoeroe (roadkill) langs de kant. Wel zien we vaker prachtige Wedge-tailed Eagles voor ons op de weg wegvliegen of in de boom zitten. Schijnbaar profiteren zij (naast valken en raven) regelmatig van de verkeersslachtoffers, varierend van klein wild zoals konijnen tot aan koeien van een paar honderd kilo, die vooral in de avonduren op de highways vallen. Het gras is groener aan de zijkant van de weg en daarmee lokt het veel dieren richting de snelwegen. Gelukkig hebben wij tot nu toe de schade kunnen beperken tot kleine insekten op de voorruit. Hopelijk blijft dat zo…
Kings Canyon hikes
We komen redelijk op tijd in Kings Canyon aan en besluiten nog even de 2.6 km Kings Creek Walk te lopen, wat ons door de vallei richting het begin van de King Creek waterloop voert. We kijken links en rechts omhoog naar de 100 tot 150 meter hoge rotswanden waarover we morgen zullen gaan lopen. De vallei zelf ligt op zo’n 650 meter boven de zeespiegel. De zon staat al laag als we terug zijn bij onze campervan en we rijden dan ook door naar de campsite nabij Kings Canyon. Vanuit de campsite zien we de zon op Kings Canyon ondergaan en we verheugen ons al op de hike van morgen. Na het avond eten en een lekkere warme douche loop ik nog even naar het toilet gebouw om wat foto’s van een gekko en een grote mot te maken. Opeens hoor ik Jacqueline roepen: “Remy, dingo’s!!!”. Ondanks alle aanwijzingen van Jacqueline kan ik ze maar niet vinden. Blijkt een stel dingo’s op ongeveer 5 meter achter mijn rug voorbij gelopen te zijn. Was dat even balen…
Kings Canyon
Vanwege de hoge temperaturen in de middag zijn we de volgende ochtend vroeg uit de veren om de 6.5 km Kings Canyon Rim Walk te doen. Het zwaarste deel van de hike is in het begin als we meteen via 1000 treden de hoogte naar de top van de canyon moeten overwinnen. Dat vormt geen enkel probleem, ik ben wel wat meer gewend inmiddels. Eenmaal boven gekomen bevinden we ons in een prachtig gekleurd rotslandschap dat moeilijk op camera is vast te leggen. Door gaten in de niet al te harde zandsteen zijn er door water en wind blokken zandsteen los van elkaar komen te staan die in de loop der jaren hun scherpe randen verloren. Ik geniet van de prachtige kleuren en de speling van de zon op de rotsen. We lopen langs een hele formatie op bijenkorven lijkende rotsformaties, de Lost City.
Jacqueline tijdens de Kings Canyon Rim Walk
We dalen in een kloof af naar beneden en vinden een oase, die ze de Garden of Eden noemen, midden tussen de kale rotsen. Doordat er tussen twee zandsteen lagen een hardere laag bevindt heeft zich deze oase kunnen vormen. We rusten hier even uit en genieten van de koelte van het water en de schaduw. We klimmen weer omhoog en lopen weer door verschillende rotsformaties. Het is inmiddels flink warm geworden en alhoewel de rest van de hike niet zwaar is, zorgt de warmte, de felle zon en het gebrek aan schaduw er voor, dat het laatste stuk zwaar aanvoelt.
Hagedis in Kings Canyon
Zelfs hierboven in de hitte vind je nog dieren, en dan bedoel ik niet die tientallen vliegen die mee-hiken! We zien een hagedis en een kever. Ook zien we nog een fossiele afdruk van een schelpdier, stammend uit de tijd dat dit nog een zee was. We dalen af naar beneden in de felle zon zonder al te veel schaduw. Ondanks mijn pet staat mijn hoofd op koken als we beneden zijn en ik ben blij dat ik mijn hoofd even kan nat maken onder een kraan op het toilet.
Mijn hernieuwde kennismaking met Kings Canyon was weer een hoogtepunt. Het is en blijft een prachtige canyon die je zeker niet moet missen als je de Outback bezoekt. Het is wel een flink stuk omrijden om alleen deze canyon te bekijken en de thermostaat staat er bijna altijd te hoog…