Onze laatste bestemming op deze rondreis is Shanghai. En ik merk dat ik bij de gedachte er aan mijn hart vast houdt. In Dali spraken we een inmiddels al 9 jaar in China wonende landgenoot. Hij was trots op Shanghai en roemde het als zijnde de meest moderne stad ter wereld. Deze stad zou voorbeeld zijn voor de toekomst van alle grote zichzelf respecterende steden in de wereld…
In Lijang en Dali, beiden betrekkelijk ‘kleine steden’ hadden we al een aardig beeld gekregen van de modernisering van het traditionele China. In het hart van deze steden beconcurreren alle restaurants en bars zich ’s avonds met licht- en laser shows en live muziekbandjes. Om de desbetreffende band of muzikant goed te beluisteren kun je beter binnen gaan zitten i.p.v. gezellig buiten in de zwoele avondlucht omdat anders het geluid wel eens aardig overstemt kan worden door de naaste buur of die van de overkant.
Ook zagen we overal grote bouwprojecten waar grote groepen wolken krabbende torenflats verrijzen naast drukke wegen. De flats staan zo dicht op elkaar dat je zowat bij je overbuurman binnen kunt kijken (misschien om de tendens van a-socialisering te voorkomen, nu kun je nog zwaaien naar je buur?!) en anders kun je natuurlijk genieten van de dag en nacht aanhoudende activiteit op de omringende wegen.
Even een zakelijk onderonsje tijdens de lunchpauze in het Century Park…
Op de loopbrug zie je drie belangrijke wolkenkrabbers bij elkaar: het Shanghai World Financial Center, De Jin Mao toren en de laatste nieuwe aanwinst de Shanghai Tower.
In Shanghai is het wolkenkrabben bijna tot kunst verheven. In het zakendistrict Pudong zijn de laatste decennia een aantal giga grote wolkenkrabbers verrezen. Allemaal heel modern van vorm met soms een mix van Chinese met westerse elementen.
In 2008 had men nog de eer om het toen hoogste gebouw van de wereld op te leveren: het 492 meter hoge Shanghai World Financial Center. Nu is die status allang weer achterhaald. Inmiddels is het het op vijf na hoogste gebouw ter wereld en het op één na hoogste gebouw in China. De Shanghai Tower heeft met een hoogte van 632 meter de status van hoogste gebouw in China overgenomen.
Maar het mooiste gebouw vond ik toch de Pearl Tower. Met zijn slechts 468m lengte maakt hij door de combinatie van de aparte vormgeving en het lichtspel dat er dag en nacht op plaatsvindt meer indruk op mij dan de Shanghai Tower die overigens wel zijn definitieve hoogte bereikt heeft, maar nog niet voltooid is.
Maar ook vrouwen genieten van een rustpauze in het park, je ziet ze mediteren of lezen…
En laat ik nu geheel onverwacht in deze moderne omgeving waar zich overdag per vierkante meters de meeste mensen bevinden, eindelijk de rust vinden die in de andere ‘kleinere steden’ ontbrak…
Te midden van deze enorme torens ligt het Century Park. Een niet al te groot maar heel groen park met een vijver, enkele mooie bronzen beeldengroepen en een paviljoen om bij grote hitte de schaduw op te zoeken. Vanaf de luchtbrug die je te voet hier naar toe brengt heb je prachtig zicht op drie van de hoogste torens: het Shanghai World Financial Center, De Jin Mao toren en de laatste nieuwe aanwinst de Shanghai Tower.
In het park ben je wonder boven wonder bijna verlost van het meeste verkeersgeluid. Geen luid toeterende auto’s en motoren, geen stinkende uitlaatgassen maar rust, orde en netheid. Mooi aangelegde bloemperken en geen prulletje op de paden. Hier zou je neer willen strijken op het gras, op je rug willen staren naar de lucht, wolkjes en wolkenkrabbers. Maar helaas, het gras mag niet betreden worden.
Lopend langs de oever van de Huangpu rivier zie je de mooie koloniale gebouwen van de Bund. En een metro halte verder lopen wij daar dan ook rond nadat we eerst Nanjing road, de belangrijkste winkelstraat van Shanghai en een van de drukste winkelstraten ter wereld, bekeken hebben.
Nanjing Road, de belangrijkste winkelstraat van Shanghai.
Er staat een mooie mengeling van stijlen in kantoorgebouwen van de periode van 1880 tot 1940. Eerst maakte de Bund deel uit van een Engelse handelsnederzetting net buiten Shanghai. Na afloop van de Tweede Chinees-Japanse Oorlog verlieten vrijwel alle buitenlanders Shanghai. Nu hebben ook grote Europese bedrijven en banken zichweer hier gevestigd.
Hier maken we in de schemering de eerste avondfoto’s van Shanghai. En vervolgens fotograferen we de imposante skyline van het zakendistrict vanaf de Bund. De verlichte gebouwen zijn fascinerend om te zien en uiterst fotogeniek. En daar denken veel net getrouwde stelletjes ook zo over. We komen minstens 20 trouwparen tegen die zich tegen deze achtergrond laten fotograferen. De meeste gekleed in het rood, de kleur van vreugde. Maar een enkeling ook in blauw of wit.
‘s Avonds is de skyline van Pudong betoverend. Heel veel trouwfoto’s worden dan ook hier genomen.
De volgende dag doen we net alsof het vakantie is en slapen we lekker uit. Geen druk programma deze dag. We veranderen vandaag van hotel en bezoeken voor de afwisseling de botanische tuin.
Een typisch Chinees beeld in weelderig groen…
Helaas zijn alle vruchtenbloesems en pioenrozen hier al uitgebloeid, maar het park is mooi aangelegd en dus genieten we van het water, de enorme bamboesectie en de ontspannen sfeer. Ook hier komen Chinezen samen om samen Tai Chi te beoefenen of te musiceren. Er is zelfs een groepje dat enthousiast allerlei klassieke stukken ten gehore brengen. En je hebt er warempel ook een aantal voorbeeldtuinen a la Appeltern.
Chinezen hebben toch wel een hang naar Nederlandse zaken…
En natuurlijk mooie bruggetjes en water…
Op de laatste dag sluiten we ons bezoek aan Shanghai af met een bezoek aan het grootste fotografiewalhalla van de stad en aan het indrukwekkende Shanghai-museum. Het heeft een belangrijke collectie van ongeveer 120.000 oude Chinese voorwerpen verdeeld over een aantal afdelingen. Er zijn elf zalen waar schilderijen, beelden, porselein en keramiek, kalligrafie, jade, meubelen en gebruiksvoorwerpen van de Ming- en Qing-dynastieën tentoongesteld worden.
Close up van een keramischi beeld van een Chinese krijger.
Twee Boedhistische monniken op de sculptuurafdeling.
De meest indrukwekkende collectie vind ik toch wel de sculptuurafdeling. Deze richt zich vooral op boeddhistische sculpturen. En ook de collectie met oude Chinese keramiekstukken is prachtig.
De afdeling Chinese meubelen en de enorme collectie munten hebben niet echt mijn interesse. Daarentegen zijn de Tibetaanse maskers wel weer leuk om te zien. Leuk om in het staartje van onze reis toch nog even terug te zijn in Tibetaanse sferen.
Een Boedhistisch beeld op de sculptuurafdeling.
Deze keer gaan we vroeg in de avond terug naar het hotel. Tenslotte moeten we de metro van 06.00 nemen om op tijd op het vliegveld te zijn voor de terugreis.
Ik zag op tegen het eindigen van de rondreis in zo’n grote stad. Maar het moderne comfort waarin deze stad zich toch echt onderscheidt van alle andere steden die we bezocht hebben voelde aangenaam. Eindelijk bakkers met bruin brood en lekkernijen die niet Chinees zoet zijn, betrekkelijke rust in de parken, een mooie mix van oude en moderne architectuur…
Wat blijft is de verbazing over de in mijn ogen a-socialisering van de mensen. In de metro spreekt bijna niemand met elkaar. Iedereen komt kijkend op zijn mobiel binnen en verlaat ook zo weer het voertuig. De passagiers zijn of bezig met hun smartphone of doen een tukje. Nog steeds het asociale gedrag waarbij voordringen doodnormaal lijkt te zijn. Tussen peperdure auto’s lopen op de vierbaans of meer- wegen oudere mannen en vrouwen te sjouwen met een stok met zware emmers eraan op de schouders. Vegen straatvegers tussen voorbij razend en luid toeterend verkeer het stof van de wegen terwijl je anderzijds bijna van je sokken gereden wordt door muisstille elektrische scooters.
Prachtige acrobatische kunsten tijdens Era, een van de beste Chinese Acrobatiekshows ter wereld.
Het is fascinerend om hier een paar dagen rond te kijken, maar zit ik in de toekomst te wachten op nog meer verblindende en elkaar beconcurrerende neonreclames, wil ik het openbaar vervoer delen met smartphone zombies of dineren in gelegenheden waar het geluid van de live muziek nauwelijks te onderscheiden is. Wil ik hier muisklein verdwijnen tussen elkaar overtroevende skyscrapers, wil ik leven in een stad met miljoenen inwoners waar uiterlijkheden steeds belangrijker worden om je te onderscheiden terwijl je daardoor juist steeds meer op elkaar gaat lijken?
Shanghai als voorbeeld voor onze steden in de toekomst… is vooruitgang dan niet juist achteruitgang?
Deze act was echt overdonderend. 8 brullende motoren racen tegelijk rondjes in deze draadbol….
