Jacqueline & Remy op vakantie!

West Coast

Na een mooie overnachting bij Lake Mahinapua zetten we de reis voort langs de westkust van het Zuidereiland. Een paar kilometer verderop ligt meteen al het plaatsje Hokitika. We stoppen en gaan rondkijken in enkele van de gallerieen die het plaatsje rijk is. Hokitika staat namelijk bekend als “greenstone capitol of the world”. Greenstone, in het Maori “pounamu” of ook Nieuw Zeelandse jade, wordt gewonnen uit de nabij liggende Arahura rivier en werd door de Maori geprezen om zijn sterkte, schoonheid en duurzaamheid. De Maori maakten er onder andere wapens, gereedschap en sieraden van. We maken een kleine stadswandeling, maar behalve een enkel mooi oud pand en de gallerieen heeft het plaatsje niet echt veel meer te bieden.

Punakaiki Rocks

We vervolgen onze weg en komen zo’n 80 km verder terecht in Punakaiki. We gaan meteen kijken bij de “Pancake Rocks and Blowholes”, deze door de natuur gevormde rotsformaties hebben een dusdanige vorm, dat het lijkt alsof er lagen steen als pannenkoeken op elkaar gelegd zijn. Prachtig om te zien! Het is laagtij, dus de blowhole werkt niet op volle sterkte. Een paar honderd meter verder ligt de Punakaiki Cave, een eens door de zee gevormde grot, die je zelf vrij mag gaan verkennen.

Jacqueline in Punakaiki Cave

Leuk om te doen en een lamp meenemen is een must. Met je eigen hoofdlamp door de grotten dwalen. Zo nu en dan moet je flink door de knieen gaan en je langs nauwe passages wurmen om vervolgens weer in de volgende hoge vochtige grot te komen. Je voelt je meteen een beetje een speleoloog! En ze hebben ook glowworms, en dat gratis! We zien er helaas maar drie, dat komt waarschijnlijk door de lange droogte periode van de afgelopen maanden, waardoor ook het aantal insecten waar ze zich mee voeden beperkt is gebleven. Ook zien we enkele kleine stalachtiet formaties (die natuurlijk al enkele honderden jaren oud zijn). Kortom, een leuk uitje…
Zo’n 60 km verder de kust omhoog komen we in de buurt van Westport bij Cape Foulwind aan. We hopen daar de zeehondenkolonie te zien. De zon schijnt inmiddels weer volop, nadat het in de morgen nog een beetje bewolkt was. We lopen het pad omhoog en komen na zo’n 500 meter bij een verhoging waar we een stukje verderop een paar zeehonden zien liggen. Niet echt het plaatje waar we op gehoopt hadden, veel te ver en vanaf veel te hoog. We besluiten maar terug te lopen naar de parkeerplaats.

West Coast Weka mannetje

Tijdens het terug wandelen loopt er opeens een Weka voor onze voeten. Er bestaan maar vier soorten Weka’s, en alle soorten worden met uitsterven bedreigd. Dit is de West Coast Weka. Deze loopvogel lijkt enigzins op een Kiwi en wordt daarmee ook vaak verward. Een leuke opsteker dat we hem tegenkwamen! We lopen verder naar beneden en lezen op het informatie bord meer over deze Weka.

Portet van een West Coast Weka vrouwtje

Als we terug keren bij de campervan zien we nog twee Weka’s en we nemen alle tijd om foto’s te nemen en een praatje te maken met een Nieuw Zeelands ouder echtpaar dat met een oude camper naast ons staat. Schuw zijn de vogels gelukkig niet en het is prachtig om die dieren van zo dichtbij mee te maken!
Zeer tevreden rijden we nog door naar de vuurtoren een paar kilometer verder en maken de klim naar boven, onderweg zien we nog meer Weka’s. Schijnbaar zijn ze hier bij Cape Foulwind niet zo zeldzaam. Het uitzicht bij de vuurtoren is mooi bij de ondergaande zon. Aangezien het al laat is, en onze geplande campsite hier nog minimaal twee uur rijden vandaan is, besluiten we bij de vuurtoren met uitzicht op zee te overnachten. Vanavond Swiss Roll met wedges en snijbonen, dat wordt weer genieten…

Op weg naar Farewell Spit…

We staan op met het gezang van de vogeltjes. Silvereyes en fantails fladderen rond. Ook de Weka laat zich weer zien. Het ziet er weer uit als een prachtige dag. Een langere reisdag vandaag naar het noorden van het Zuidereiland. We rijden eerst naar Lake Rotoroa in Nelson Lakes National Park, waar we oorspronkelijk de nacht zouden hebben doorgebracht. Omdat we niet veel tijd hebben maken we een kleine hike bij het meer. De fantails (kleine zwarte vogels met een mooie zwart-witte waaierstaart) en andere kleinere vogels vliegen spreekwoordelijk om je oren, maar ze zijn bijna niet op camera vast te leggen.
We rijden door richting het noorden en via een stijle bergpas bereiken we Farewell Spit, het meest noordelijke punt van het Zuidereiland. We bezoeken als eerste het visitor center voor hun coconut cake. Deze heeft Jacqueline 10 jaar geleden daar gegeten en alleen daarvoor wil ze hier weer terug zijn. Helaas heeft iemand de zaak overgenomen en dus staat de coconut cake niet meer op het menu. Jammer, maar we zijn hier niet alleen gekomen voor een stukje taart.

Jacqueline bij Cape Farewell

We rijden over een stuk onverharde weg naar de eerste parkeerplaats. Daar lopen we, via een voor mij wel erg smal pad langs een wel erg stijle afgrond van 150 meter zo de zee in, naar Cape Farewell. Dit is het meest noorderlijkste punt van Nieuw Zeeland. Na deze onderneming rijden we naar de volgende parkeerplaats,
We lopen via een aantal duinen naar de Archway Islands. Helaas zijn we net iets te laat voor mooie beelden van de zonsondergang op de eilandjes te maken, maar morgen hebben we weer een kans bij zonsopgang…

Merino schapen met in de achtergrond Mount Tasman en Mount Cook

Het wordt weer tijd voor een déjà vu.
Op mijn eerste reis op het Zuidereiland heb ik 10 jaar geleden ook een blik op de gletsjer mogen werpen. Destijds was het een grijze, wat miezerige dag. Nu als we in de late namiddag Fox Glacier naderen, baadt de weg langs de kust in het zonlicht maar zien we grote grijze wolken voor de bergen trekken alsof ze zich opmaken voor een verfrissende regenbui.
Toch vang ik nog af en toe een glimp op van de Fox Glacier en we besluiten om maar meteen een kijkje te nemen in plaats van pas de volgende dag. Ten slotte kun je het weer hier niet echt vertrouwen en zoals het er nu uitziet zou het morgen wel eens helemaal dichtgetrokken kunnen zijn.

Fox Glacier

Deze gletsjer heb ik dus toen ook bezocht. En wat een verschil weer met toen.
Ik had Remy beloofd dat hij hier toch zeker wel de Kea’s zou gaan zien. De beruchte groene, Nieuw Zeelandse, ondeugende papegaai. Ze waren toen in groten getale aanwezig op deze parkeerplaats en probeerden met hun scherpe snavels de ramen en luikjes van campers en auto’s te openen. Het zijn ontzettend slimme dieren die bekend staan om hun inbreek kwaliteiten.
Nu zie ik er echter geen een! Vreemd.
Een beetje wantrouwend kijken we nog om ons heen. Je moet er toch niet aan denken dat je een fikse rekening kan betalen aan het camperbedrijf vanwege papegaai vandalisme.

Maar we zien er echt geen en gaan op weg naar de mond van de gletsjer.
De wandeling voert eerst over wat heuveltjes en gaat dan door een wijds, grijs morenen dal.
Het is ongelooflijk welk een grote rotsblokken hier verspreid liggen, meegesleurd door deze machtige gletsjer die zich sinds 1750 met dramatische snelheid terugtrekt.
Links en rechts zien we wat watervalletjes van de steile rotswanden afkomen. Het water voegt zich samen in de gletsjerstroom die door deze vallei heen snijdt. Deze is nu vrij smal maar aan de weidse vlakte vol keien is te zien tot welk een machtige stroom deze zich kan omvormen in de lente als de gletsjer weer volop begint te smelten.

IJsgrot onderaan de Fox Glacier

Fox Glacier

Het pad voert tot aan een uitzichtpunt op 100 meter afstand van de gletsjermond. De temperatuur wordt kouder naarmate we dichterbij komen. De grotachtige opening van destijds waar het water van de hoger gelegen waterval door stroomt, is er nog steeds. We kunnen nu zelfs, via een wat steiler pad naar een hoger gelegen uitzichtpunt toelopen waar je op een hoger gelegen deel van de gletsjer uit kunt kijken. Enkele zonnestralen weten zich door de bewolking heen te sneaken, ze dansen over de hoog gelegen bergtop.
Langzaam begint het echter donkerder te worden en we gaan terug naar de parkeerplaats.
En jawel, daar zien we zowaar één Kea. Goed genoeg om Remy weer even bezig te houden.
We besluiten de dag met chili con carne en ananas. Mjammie.

Lake Matheson

De volgende dag, vandaag dus, staan we weer voor dag en dauw op. We hebben overnacht op de Parkeerplaats van Lake Matheson om hier de zonsopgang en hopelijk de weerspiegeling van de met sneeuw bekroonde bergen in het meer te zien.
Maar gedurende de heldere nacht zijn er weer wat grijze wolken het land in gekropen en die hebben zich tegen de hoge bergtoppen verschanst. Jammer, we wachten een hele tijd, lopen ook nog naar het platform van de views of views, maar ons geduld wordt niet beloond.
Het blijft bij wat sfeervolle plaatjes met mistflarden die de top van Mount Cook verbergen. Alleen de top van Mount Tasman, de tweede hoogste berg van Nieuw Zeeland laat zich zien.
Het was toch een lekkere ochtendwandeling van zo’n anderhalf uur en dan nog minstens een uur geduld erbij. Na het ontbijt heeft de zonnewarmte eindelijk de wolkenflarden verdreven, maar we gaan niet nog eens naar het meer.

Lake Matheson met in de achtergrond Mount Tasman

We hebben ook nog het bezoek aan de Franz Josef Glacier op het programma staan. Stiekem hoop ik zelfs op een mooie dag voor een begeleide gletsjertocht, op zoek naar gletsjerspleten, ijsgrotten en ijsbruggen.
Maar kennelijk zijn die tochten erg populair. Ze zijn voor vandaag helemaal uitverkocht. Jammer.
Dus rijden we naar het vertrekpunt van de Franz Josef Glacier lock-out trail. Een tocht van anderhalf uur op en neer. Hier was ik nog niet eerder. De boekjes doen je geloven dat de Fox Glacier minstens net zo mooi is en een stuk rustiger. Daar ben ik dus 10 jaar geleden ook in getuind. Maar het is allemaal gebaseerd op commercieel gezwets om te zorgen dat ook in het dorpje Fox de dollars flink rollen. En dat lukt kennelijk aardig.

Waterval bij de Franz Josef Glacier

Franz Josef Glacier

Maar ik vind de wandeling naar deze Franz Josef toch echt een stuk mooier. De brede waterval onderweg is veel spectaculairder, deze gletsjer heeft een mooie ijs arch onderaan de monding en licht in een bocht in de berg. Hij is minder vuil en je ziet dus ook mooie blauwige stukken.
Tja, en dat het zonnetje er mooi op schijnt is de slagroom op de taart.
Ben dus blij dat we nu de tijd hadden om ook deze gletsjer te bezoeken.

Langzaam trekken er weer grijze wolken het landschap in die zich tegen de bergen nestelen en zo dus het uitzicht op de witte pieken verbergen. De wandeling bij Okarito slaan we dus over en we rijden door naar Hokatito om daar op een mooie DOC camping te overnachten aan het sfeervolle Mahinapua Lake.

Lake Mahinapua

We arriveren vroeg en kunnen dus lekker in het zonnetje relaxen alvorens de dag af te sluiten met rösti driehoekjes, verse worteltjes en Hoki filet (vis).

Lake Mahinapua

Jacqueline bij de Fantail Falls

Met een gevoel van spijt, neem ik afscheid van het binnenland. Helaas hebben we een aantal geplande wandelingen niet kunnen maken waar we ons erg op verheugd hadden.
Deels omdat we wat problemen hebben met onze camper en daardoor op zoek moesten naar garages en deels vanwege een weersomslag.

Onze camper heeft door een lek bij de watertank een natte vloer en we kregen hem mee met een behoorlijk vuile voorruit waardoor we er te laat achter kwamen dat er een paar sterretjes in de ruit zitten. Verder vriest de koelkast ook buiten zijn vriesvakje en hebben we wat geklungeld met de binnenverlichting. Na een avond in het donker hebben we ze wel weer aan de praat gekregen, maar van harte werken ze nog niet.
En dat terwijl deze camper er zoveel netter en jonger uit zag als degene op het Noordereiland.

10 Jaar geleden hadden Elmo en ik ook camperproblemen, zelfs van wat ernstiger aard. Die werden toen gelijk opgelost. Nu moesten we eerst naar Wanaka of Queenstown rijden, daar wachten tot het weekend voorbij was en toen bleek doodleuk dat er op maandag een regionale feestdag was waardoor de man van de garage wel aanwezig was maar ons niet wilde helpen. Hij had zijn paperwork dag. Datzelfde gold voor de raamreparateur.
Dus maar weer terug naar Wanaka. In plaats van de daar geplande wandeling weer op zoek naar een garage die ook campers repareert. Daar kregen we echter te horen dat hij de eerste week geen tijd heeft. En ook de plaatselijke carglass zit de komende dagen vol. Onvoorstelbaar. In Nederland hoef je maar langs te gaan en 10 minuten later ben je weer klaar… Maar hier houden ze er kennelijk heel andere technieken op na en is er geen carglass filiaal maar een bedrijfje dat ook glas in gebouwen zet en repareert.
Het camper verhuurbedrijf stelt voor dat we naar Christchurch terug komen. Ha, ha, goede grap!
Honderden kilometers terug. Alsof de camper op water rijdt en wij geen vakantie hebben.

Afijn, hoe dan ook, we laten onze vakantie er niet door verpesten en vervolgen onze reis volgens het oorspronkelijke plan. De wandelingen bij Glenorchy en Wanaka zijn helaas niet door gegaan.
Maar het goede nieuws is dat het wederom stralend weer is als wij de Haast pas route rijden op weg naar de westkust.

Onderweg maken we een aantal kleinere wandelingen waaronder weer een lekker steile klim naar de Haast Pass lookout. Helaas vind ik dit uitzicht niet zo geweldig, maar mijn spieren zijn weer lekker geactiveerd. Er zijn een aantal mooie watervallen langs deze route te zien zoals de fantail falls, de Thundercreek Falls en de Roaring Billy Falls. Voor de laatste lopen we een trail door een prachtig stukje regenwoud vol met boomvarens.
Een minder punt is dat we massaal aangevallen worden door kleine nasty bastards: Sandflies!
Maar daarover later meer…

We eindigen de dag bij de Fox Glacier en overnachten op de Carpark bij Lake Matheson.

Arrowtown

In de ochtend bekijken we de winkeltjes van Wanaka. Het stadje ligt aan het prachtige Lake Wanaka, en is het de laatste jaren flink gegroeid, maar verder voelt het niet meer en niet minder aan dan een doorsnee toeristen stadje waar ook ter wereld. We verlaten Wanaka en rijden via een prachtige route over de Crown Range, de hoogste highway van Nieuw Zeeland, richting Queenstown. Zo’n kleine 10 km voor Queenstown draaien we af richting Arrowtown.

Het postkantoor van Arrowtown

Dit rustieke plaatsje ademt een aangename sfeer uit. Lekker gemoedelijk, rustig en het lijkt wel of de tijd een beetje stil heeft gestaan. De belangrijkste straat van het dorp staat vol met mooi gekleurde oude houten en stenen gebouwtjes die nog uit de 19-de eeuw stammen. Rond 1860 werd hier namelijk goud gevonden, en daarmee trok het goudzoekers van over de hele wereld. Arrowtown heeft nog meer dan 60 goed onderhouden originele gebouwen uit die tijd en is daarmee het best bewaard gebleven goudzoekersdorp in Nieuw Zeeland. We maken een kleine wandeling naar de meest markante punten in het dorp. Het kleine dorp telt wel drie verschillende kerkjes, een katholieke, een anglicaanse en een presbyteriaanse. De ene nog schattiger dan de andere. Voor de presbyteriaanse kerk staan twee gigantische Sequoiadendrum Giganteum Wellingtonia’s (de Nieuw Zeelandse versie van de gigantische Sequoia bomen zoals die ook in het westen van de USA voorkomen), die omstreeks 1880 geplant zijn. We brengen een bezoek aan het kerkhof en vinden enkele graven die uit de goudzoekerstijden stammen. Onder andere Ieren, Schotten, Britten, Fransen en Australiers liggen hier begraven.

Chinese Village in Arrowtown

We lopen door en komen uit in de Chinese Village. Als een soort open lucht museum staan hier verschillende hele kleine huisjes (een Hobbit zou zich er thuis voelen) waarvan enkele half in de rotsen zijn gebouwd. De Chinese goudzoekers hebben hier hun gemeenschap opgebouwd. Naast het goud zoeken stonden zij er om bekend dat ze ook hun eigen groenten en fruit teelden in de vallei, waardoor na het einde van de goudkoorts zij hun bestaan konden handhaven.
We lopen nog even verder door de sfeervolle hoofdstraat en bekijken enkele winkeltjes. Ze hebben ook een “sweet” shop, waar ook enkele Nederlandse zoetigheden en drop te koop zijn zoals katjes, schoolkrijt, enz. We proeven enkele fudges (o.a. nougat en creme brulee), maar de meeste zijn toch een beetje te zoet naar onze smaak…
Met een beetje weemoed rijden we door naar Queenstown. Het was een mooie middag in Arrowtown en we zijn blij dat we de afslag genomen hebben. Het verwachte regenweer is uitgebleven, maar de wolken worden wel steeds dreigender… Vanavond staat Fettucini a la Bolognese met een salade op de menukaart. Jammie!

Queenstown

Tijdens de nacht regent het enkele malen en als we opstaan is het grijs en grauw.

Dubbele regenboog

Een prachtige volledige regenboog (en een halve tweede) pronkt in de lucht over Lake Wakatipu, waar Queenstown aan ligt. Queenstown, de bakermat van het bungy jumpen, is een kleine stad met de bedrijvigheid van een grotere stad. Als je van adrenalyne houdt, dan moet je in Queenstown zijn. Bungy jumpen (en zijn varianten), gliding, paragliding, skydiving, mountain biking, rock climbing, canyoning, caving en meer zijn allemaal te boeken in deze stad. Ongeveer elke halsbrekende toer die er is uitgevonden, kun je hier doen en dan nog een paar. Het is vandaag schijnbaar Otago Anniversary Day (25 maart) en het is redelijk druk.

We besluiten om de drukte uit de weg te gaan en rijden langs het meer in de richting van Glenorchy. Het weer begint een beetje op te klaren en we hopen dat de zon zich steeds vaker zal tonen.

Lake Wakatipu

We stoppen bij enkele parkeerplaatsen en genieten van het uitzicht.
Via dezelfde Crown Range hightway rijden we weer terug naar Wanaka waar we wederom ons bivak opslaan. De kipschnitzel, wedges en boontjes smaken uitstekend! Na het eten zijn we op tijd om de zonsondergang over Lake Wanaka te zien, prachtige rode kleuren vormen zich achter de bergen.

Tijdens de afgelopen nacht schommelt de campervan menigmaal op en neer vanwege plots opkomende rukwinden. Dan is het weer windstil. Dat voorspelt niet veel goeds voor vandaag. In de morgen houden de rukwinden aan, maar op het eerste oog ziet het er verder stralend uit. Dus maken we ons op om de Sealy Tarns Track te gaan doen. We hebben gisteren na een bezoek aan het informatiecentrum besloten om deze track te doen aangezien het uitzicht op het einde veel meer beloofd dan de Red Tarns Track die we eerst uitgezocht hadden. Na de vlakke kilometers van gisteren met alleen een kleine beklimming naar de Tasman Glacier View, wordt het vandaag weer een klimdag.

Op 1250 meter hoogte zie je beneden de campsite liggen op 760 meter…

We vertrekken vanaf zo’n 760 meter bij de campsite en eindigen op zo’n 1250 meter, dus bijna zo’n 500 meter klimmen. Dat zijn weliswaar een stuk minder hoogtemeters dan de Tongariro Alpine Crossing, maar hadden we daar ruim 8 km om 1000 hoogtemeters te overwinnen, hier hebben we slechts 2 km om de helft ervan te overbruggen. We beginnen vol goede moed aan de klim, het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, wat wil je nog meer! De eerste paar honderd meter gaan soepeltjes, lichtelijk bergop, geen enkel probleem. Maar dan beginnen de trappen, ongelijk in hoogte en lengte en ze houden maar niet op! Twintig treden hier, vijftig treden daar, dan weer eens 2 meter grindpad en dan weer tien treden. En zo maar door, in totaal zo’n 1700 treden (stel je voor dat je 50 keer achter elkaar naar de zolder omhoog moet). De benen lopen bij mij al heel snel vol en ik moet al snel gaan happen naar adem. Poeh, komt er nog een einde aan? Een voorbijganger die al veel vroeger in de ochtend is begonnen en op de terugweg is, vraag ik hoe ver het nog is. “Een heel eind, je zit ongeveer pas op 1/6 van het klimwerk. De moed zakt me in de schoenen, ik ga nog een stukje door, maar mijn benen willen gewoon niet. Mijn hart gaat tekeer als een bezetene. Ik roep Jacqueline en zeg tegen haar: “Dit ga ik niet redden”. “Nog een klein stukje, daar is een bank, daar gaan we dan even uitpuffen…” zegt ze. Ik sleep me weer een stuk naar boven, maar dat bankje komt maar niet. Weer denk ik erover om terug naar beneden te gaan. “Welnee, dat haal je wel, gewoon genoeg pauzes houden…” zegt Jacqueline. Weer pak ik me op, en ga weer een paar trappen omhoog. Even bijkomen en adem halen, en dan maar een een paar trappen pakken… Zo sleep ik me verder naar boven. Terwijl ik denk dat we pas op een derde zitten, komt er weer een wandelaar naar beneden: “Jullie zitten al ruim over de helft…”. Poeh, dat valt gelukkig niet tegen. Ik blijf steeds een paar trappen nemen en dan even stilstaan totdat mijn hartslag weer wat omlaag is gegaan. Dan maar weer die volgende trappen omhoog… Ik kijk naar boven, volgens mij zitten we op drie kwart. De volgende groep wandelaars komt omlaag. Nee hoor, zien jullie die bank daar (zo’n 30 meter hoger)? Daar is het al! De laatste meters zijn een makkie. Eindelijk, gehaald!

Hooker Valley vanaf het einde van de Sealy Tarns Track met uitkijk op Mount Cook in de verte

Op het einde van de track waait het stevig en helaas is er redelijk veel bewolking op komen zetten zodat de top van Mount Cook niet of nauwelijks te zien is. Desondanks hebben we een mooi overzicht over de vallei en genieten we van het uitzicht. Even een appeltje eten en dan de weg omlaag. Deze is niet op alle plekken even makkelijk, de tredes zijn soms veel te hoog of ongelijk, en tijdens het afdalen voel ik de vermoeidheid in mijn benen op de steile stukken, maar we komen weer redelijk snel beneden.
Tijdens de afdaling voelden we al enkele regendruppels, dus de verwachte regen zit er aan te komen. We begeven ons op weg naar het informatiecentrum en vragen naar het weer van de komende dagen. We besluiten om niet langer te blijven in het Mount Cook National Park en begeven ons op weg naar Queenstown. Aangezien Queenstown net te ver weg is om te rijden vandaag, besluiten we tot aan Wanaka te rijden.
Daar aangekomen, proberen we de lokale fish (Hoki) & chips uit en begeven ons naar een campsite om te overnachten…

Ons avontuur op het Zuider Eiland begint net zo stralend als op het Noorder Eiland.
Stralend blauwe lucht, al is het ’s nachts hier wel een paar graadjes kouder. Overdag kruipt de temperatuur al snel weer naar rond de 25 graden.

Vandaag beginnen we aan één van de mooiste en populairste wandelingen van het Mount Cook National Park: de Hooker Valley track.
40% Van de oppervlakte van dit park is bedekt met gletsjerijs. Vijf gletsjers vullen de bovenste uitlopers van de hoofdvalleien. Een van hen, de Muellergletsjer, zien we vanaf een uitkijkpunt. Daar boven torent de “footstool” van maar liefst 2764 meter boven de gletsjer uit en de eerste drieduizender: Mount Sefton (3158 m.)
Na ongeveer een kilometer steken we via de eerste “swingbridge” de Hooker river over. De melkachtige kleur wordt veroorzaakt door kleine rots splinters die zijn vermalen door de Hooker gletsjer.

Voorbij de eerste hangbrug loopt het pad langs het meer van de Muellergletsjer. Hier stijgt het geleidelijk via traptreden. Het lastigste stuk begint even voor de tweede hangbrug. Het wordt hier wat steiler en grote stenen in het pad maken dat je meer oog hebt voor waar je je voeten neerzet dan voor de omgeving.
Na de tweede hangbrug wordt het pad smaller maar vlakker. Hier krijgen we mooi zicht op de Zuid helling van Mount Cook, de hoogste berg van heel Australasia (3755 m.), door Maori’s Aoraki genoemd. We lopen hier niet ver van de wilde rivier die het smeltwater van zijn gletsjermeer afvoert.

De laatste kilometer voert via knuppelbruggetjes en op het laatst een kleine klim naar het uitzichtpunt over Hooker Lake. Hier drijven wat kleine ijsbergjes in het water.

Jacqueline met een stuk gletsjerijs uit het Hooker Glacier Lake

Ze schitteren als kristal in het felle zonlicht. We lunchen met uitzicht op de Hooker Gletsjer en de prachtige top van Mount Cook. Een enkele wolk lijkt zich maar niet los te kunnen maken van de omringende toppen.
Hoe goed de warme zonnestralen ook hun best doen om ook deze laatste wolk op te lossen.
De fleecetrui gaat weer even aan om de kou die opstijgt van het gletsjermeer te weerstaan. Maar niet voor lang. Al na enkele meters op de terugweg, uit de wind, verdwijnt ie weer snel in de rugzak. Na ruim 8 km komen we 3,5 uur later weer terug bij de Camper.

Na een lekker bakkie thee/koffie met appelkruimeltaart brengen we een bezoek aan het visitor center. Deze heeft een prachtige presentatie over de bergsport, het Mount Cook gebied en zijn flora en fauna en over de Maori cultuur. Tjonge, eindelijk eens een visitor center dat de moeite van het bezoeken waard is. De meesten staan in Nieuw Zeeland nog in de kinderschoenen.

Maar we hebben nog een doel voor ogen. We willen nog een gecombineerde trail doen naar het Tasman Glacier Lake en de Blue Lakes.
De eerste ligt op slechts een kilometer verwijderd van de carpark. Maar het pad ernaar toe is heel wat steiler. Het uitzicht op het gletsjermeer is geweldig. Hier drijven grote ijsbergen in het water.

Remy bij het uitzicht op de Tasman Glacier Lake

Inmiddels is het al na vieren ’s middags en koelt het langzaam weer af. Er staat hier een straffe wind. Je waait hier zowat uit je schoenen en de fleecetrui komt dus weer uit de rugzak. De omringende bergen zijn hier veel grilliger en scherper. Ze doen me een beetje aan de Italiaanse dolomieten denken.

De wind maakt dat we niet al te lang van het uitzicht genieten. We dalen af en lopen via een andere route naar de Blue Lakes. Tegenwoordig kun je ze echter beter de Green Lakes noemen.
Er staat de laatste jaren minder water in en dus is de kleur veel groener.

Hier nog wat foto’s van de paradijseenden die een kruimeltje mee proberen te pikken van wat de toeristen achterlaten op de parkeerplaats bij de Hookervalley track:

Paradijseend mannetje bij de campsite

Paradijseend vrouwtje bij de campsite

Lake Tekapo met in de voorgrond enkele “cairns”

Het standbeeld van een Collie bij Lake Tekapo

Onze camper bij Lake Pukaki met in de verte Mount Cook

We zijn aangekomen op het Zuidereiland. Na een lekkere douche en fris geschoren, zijn we klaar voor het volgende deel van de trip! Snel de campervan ophalen en inkoopjes doen bij de supermarkt in Christchurch. We gaan op weg richting Lake Pukaki, waarvoor we eerst de drukke SH1 volgen naar het zuiden. Hoe verder we van Christchurch rijden hoe minder druk het verkeer wordt. Onderweg komen we nog een groentewinkeltje tegen en slaan we wat meer verse groente in. Broccoli vanavond, lekker! We hebben alweer geluk, het is prachtig weer en dat houden we tot en met Mount Cook National Park, wat voor ons een van de hoogtepunten op het Zuidereiland moet zijn. Het landschap is weer helemaal anders dan op het Noordereiland. Waar op het Noordereiland de wegen kronkelig zijn en je veel (Limburgse?) heuvellandschappen en kratermeren ziet, zien we hier rechte wegen op een lang uitgestrekt vlak landschap waar in de verte de hoge bergtoppen uit het niets opdoemen…
Langzaam draait de weg wat meer en na een paar bochten doemt een prachtig turquoise gletsjermeer op, Lake Tekapo. Gewoonweg geweldig, eenden en ganzen zwemmen en kwetteren op de voorgrond, en in de verte zien we de witte toppen van enkele 3000-ers in het zonlicht schitteren. We drinken een lekker bakje koffie/thee en genieten van het uitzicht. Een paar honder meter verder buigen we af naar de Church of the Good Shepherd, een klein steen/houten kerkje met een raam die een geweldig uitzicht biedt op het meer. Mocht iemand willen trouwen, dan weten we wel een goed plekje… Iets verder door prijkt een standbeeld van een Collie, als dank aan de schaapshonden die meegeholpen hebben het McKenzie gebied te ontginnen.
Onderaan het meer hebben de lokale bevolking en de toeristen massaal honderden “cairns” (in het verleden werden stenen op elkaar gestapeld als wegwijzers, de zogenaamde cairns) gemaakt van de veelvuldig aanwezige stenen. Een prachtig visueel schouwspel.
Jacqueline probeert nog een “cairn” te verfraaien, maar dat blijkt toch moeilijker dan gedacht…
We rijden weer verder en komen niet veel later aan bij het mooie Lake Pukaki, een iets groter blauw gekleurd gletsjermeer. Wellicht iets minder spektakulair wat kleur betreft dan Lake Tekapo, maar de uitzichten zijn hier nog steeds prachtig, omdat je aan de overzijde van het meer de top van o.a. Mount Cook kunt zien. We stallen de camper aan de oever van het meer en onder het genot van aardapppel wedges, schnitzel en broccoli zien we hoe de laatste zonnestralen de top van Mount Cook kleuren. Alweer een dag voorbij, alweer mooi weer gehad en alweer prachtige dingen gezien…