Katherine Gorge

Onze reis naar het noorden vind ik wel wat spannend. We zitten in de overgangsmaand van het warme vochtige natte seizoen naar de veel koelere droge maanden. Ook hier in het Australische noorden geld dus: “april doet wat hij wil”. Niet zozeer het kan vriezen en het kan dooien, maar meer het kan stormen en het kan rustig zijn.
Het stadje Katherine heeft net als Mataranka ook enkele warmwaterbronnen. Terwijl we daar zijn horen we van een van de baders dat nog geen twee weken geleden het water hier 6 meter !! hoger stond.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Kennelijk is er met Pasen in het noorden nog een zondvloed los gebarsten. Via de grote noord-zuid stromende rivieren als South- East en West Alligator Rivers, de Yellow River, de Wildman River en de Mary River zijn er flinke overstromingen geweest.
Dat betekent dus ook dat de gevreesde zoutwater krokodillen diep het land in zijn gekomen en we komen in het Nationale Park Katherine Gorge dan ook diverse waarschuwingsborden en afgesloten wegen tegen.
Kennelijk duurt het na de overstromingen zo’n drie weken om het landschap bij rivieren en waterpoelen ‘saltievrij” te maken. Tot dat karwei geklaard is mogen er geen kano’s varen op de Gorge en zijn enkele lager gelegen trails afgesloten.

scheefgegroeide bomen

Eigenlijk hadden we hier, behalve een kano trip een wandeling van 12 km. gepland naar de Butterfly Gorge.
Maar het is drukkend heet en we zijn al blij als we de ‘trail’ van de Carpark naar het Visitor Center volbracht hebben en daar de airconditioned ruimte in kunnen lopen. Als alternatief gaan we dus met de rondvaartboot de Gorge bekijken.

Katherine Gorge bestaat niet uit één, maar uit 13 met water gevulde Canyons, die door watervallen en cascades met elkaar verbonden zijn. Voor onze cruise moeten we dan ook een stukje lopen naar de volgende Gorge waar de volgende boot op ons wacht.

Overgang van eerste naar tweede gorge.

In de eerste Gorge is de rivier heel breed en zijn de wanden nog niet zo heel erg hoog. We hebben de middagboot en dat betekent dat het erg rustig is. Alle vogels zijn gevlogen, op zoek naar wat verkoeling elders in het park. Ik speur naar Freshie’s, zoetwaterkrokodillen, maar ook die zijn niet te zien. De gids verteld dat het rustige dieren zijn die niet zo gesteld zijn op alle boten in de Canyon en zich daarom dus diep in het water verscholen houden.

Freshie ofwel zoetwater krokodil

Mensen hebben eigenlijk niets te vrezen van deze krokodillensoort. Ze eten voornamelijk vis en klein wild als muizen en ratten én hun eigen nakomelingen (van de 70-80 eieren die ze leggen worden er uiteindelijk gemiddeld maar twee Freshie’s volwassen)! Maar hoewel ze van nature niet agressief zijn, kunnen ze je wel bijten als ze zich bedreigd voelen of wanneer je hun nest te dicht nadert.

De korte wandeling naar de tweede Gorge is voor mij het hoogtepunt. Het is er prachtig! In de rivier ligt een smalle landtong met daarop ernstig kromme bomen. Die laten zien hoe sterk de stroming is wanneer de Gorge overstroomt. Een hele rij tot drie meter hoge bomen staat als een soort hunchback van de Notre Dame in de rivier, kromgebogen door het watergeweld.

Aboriginal Rock Art

Als het hier overstroomt dan kan het zijn dat de complete Gorge onder water verdwijnt. Dat is meerdere keren gebeurd. In 2006 was het heel desastreus, maar ook in 2008 en 2010 hebben overstromingen flinke schade aangericht.
Op de oever kunnen we ook nog enkele duizenden jaren oude Aboriginal schilderingen zien. In tegenstelling tot de Rock Art in Kakadu zijn ze hier niet overschilderd met jongere afbeeldingen waardoor de afbeeldingen beter te herkennen zijn.

De tweede Gorge is wat smaller en hier zijn de wanden al beduidend hoger en steiler. Ondanks het gebrek aan stukjes land weet een enkele boom toch nog te wortelen in een spleet in de rotswand. Aan het einde zien we nog een kleine waterval langs de rotswand naar beneden komen.

Katherine Gorge

Wij draaien hier helaas om, er was geen cruise meer beschikbaar waarin we drie gorges konden bekijken. Jammer.
Net voordat we de overstapplaats bereiken om naar de eerste Gorge terug te gaan, spot onze gids een freshie. Tegen beter weten in probeert hij de boot nog te draaien om iedereen de kans te geven dit dier te zien. Maar het beest is al diep ondergedoken tegen de tijd dat we gedraaid zijn.
Maar Remy en ik hebben hem gezien. En het is me gelukt om bewijs te leveren, al is het dan van grotere afstand en niet haarscherp. Ben blij dat ik hem gezien heb. Dit dier komt alleen in Australië voor in tegenstelling tot de Saltie die ook in India, Zuid Oost Azië en Papua New Guinea in zoet en zout water rondzwemt.

Na ons bezoek rijden we 80 km naar het noorden, naar het andere deel van het Nationaal Park: Edith Falls.
Daar blijven we ook de nacht op de bush camping staan. Dat betekent weer een lekkere warme douche én barbeknoeien!

Een klein deel van de Edtith Falls

Maar eerst kunnen we het niet laten om de klim te maken naar de Upper Falls. Het is nog steeds behoorlijk heet en daar we in de Lower Pool niet mogen zwemmen vanwege saltiegevaar nemen we de handdoeken maar mee naar boven.
Het schouwspel boven is een plaatje! Tjonge, ik had er al foto’s van gezien, maar dat het zó mooi zou zijn… waanzinnig! Na de laatste bocht door hoog struikgewas ontvouwt zich een warm rood landschap met twee watervallen en zo te zien ook twee grotere meertjes. In het onderste meer zien we mensen zwemmen, dus dat is kennelijk de aangewezen plungepool.

Remy bij Monitor Lizard

En niet zomaar eentje, maar een van formaat. Het is al laat op de middag dus er zijn niet veel mensen meer. Het water is heerlijk van temperatuur. Wat een genot. En als extra bonus ligt er ook nog een ruim één meter lange Monitor Lizard op ons plekje te zonnebaden. WOW!
Wat een prachtig dier. Ik kan er heel dichtbij komen om hem te fotograferen en hij laat het zich allemaal prima welgevallen, een echt fotomodel.

Monitor Lizard

Na ruim een kwartier, als er meer fotografen komen, vindt hij de aandacht echter toch wat teveel en glijdt het water in op zoek naar een uitweg. Hij probeert het eerst langs me heen, maar daar wordt de uitgang geblokkeerd door wat kinderen. Uiteindelijk zwemt hij een rondje om een stuk verderop bij de rotsen te schuilen.

We zwemmen naar de sterke stroming van de waterval en naar een pothole onder een uitloper ervan. Een subtropisch zwemparadijs. Het is al donker als we na gezellig gekletst te hebben met een Aussie familie terug gaan naar de camper.

Lekkere Steaks van de barbeque.

Op deze camping, maar ook op sommige parkeerplaatsen onderweg heb je gratis gasbarbeque’s staan waar je dus niet eens zelf gas voor hoeft mee te nemen. Een simpele druk op de knop zet het apparaat in werking en binnen no time is je eten gaar. Tot nu toe hebben we er nog geen gebruik van gemaakt, maar je kunt Australië toch niet verlaten zonder te hebben gebarbeknoeid. En dus hebben we steaks in Mexicaanse marinade ingeslagen. We delen de barbecue met een paar Aussies uit Darwin. Zij hebben enkel wat sateetjes om te bakken. Wij beleggen de plaat met de steak, aardappels in alu folie en een pan met wortelen. Ik blijf een konijn dat groente nodig heeft! En bovendien moet het caroteen van die wortels me helpen om bruin te worden, hihi.
Nog geen 20 minuten later zitten we te smikkelen. Dit gaan we vaker doen! Anderen bakken er ’s ochtends ook hun eieren op, maar daar we vaak al vroeg vertrekken…

zoals ik schreef: in de pot!

De zoon van de Aussie familie had me al verteld dat er veel gekko’s en boomkikkers rond het toiletgebouw zaten… en dus was ik gewaarschuwd. Maar dat ik de kikker ook in de pot aan zou treffen…

Helaas zaten de gekko’s en kikkers er ’s ochtends niet meer. Jammer, want het blijft lastig om ze in het donker te fotograferen. Dus verlaat ik Edith Falls zonder foto’s van hen. Maar we maken nog wel tijd vrij om een tweede keer naar de Upper Falls te lopen. Het was daar zó mooi dat ik het nog een keer moest zien! En Remy vind het kennelijk ook nog wel de moeite waard als conditietraining, hihi.

We lopen nu ook het stuk naar het uitzichtpunt waarop je de twee watervallen tegelijk kunt zien. Dat deel van de rondwandeling is afgesloten omdat er kennelijk veel vloedschade is aan het pad. Maar kennelijk geldt dat vooral voor het pad terug naar de camping. Tot aan het uitzichtpunt merken we daar niets van.

Een prachtig einde van ons bezoek aan Katherine Gorge dat mijn toch al hooggespannen verwachtingen meer dan overtroffen heeft!