Na ons bezoek aan de West MacDonnel Ranges hebben we een lange afstand af te leggen tot onze volgende attractie: De Devils Marbles. Deze liggen zo’n 400 km ten noorden van Alice Springs. Doel is om daar ruim voor de zonsondergang aan te komen omdat ze het mooist te fotograferen zijn in het zachte licht van de dalende zon.
Gelukkig halen we dat ruim. Google heeft de rijtijden hier niet echt goed geschat. Je mag op de Stuart Highway meestal 130 rijden. En al vreet dat benzine, het verkort de reistijden aangenaam. We komen dan ook rond 16.30 uur aan, twee uur voor zonsondergang.
Ik in een Split Rock in de Devils Marbles
Het Devils Marbles terrein is uitgestrekt. Er is een wandeling van 15 min. uitgezet, maar daar laten we het natuurlijk niet bij. Ze zijn prachtig van kleur, deze imposante granieten boulders. Sommigen lijken te balanceren op elkaar. Maar ik heb geprobeerd er een uit balans te krijgen en het is me niet gelukt. Schijn bedriegt dus.
Niet uit balans te krijgen!
Ze zijn 1500 miljoen jaar oud deze mooi afgeronde granieten rotsblokken. Dus wie weet lijken de Kata Tjuta’s over nog eens 1000 miljoen jaar op deze Devils Marbles, maar dan in een vuurrode zandstenen variant.
We rijden hierna nog een stukje door naar een grote parkeerplaats langs de weg waar je mag overnachten. Na onze vismaaltijd met Basa en Barramundi, venkel en aardappelpuree lekker vroeg naar bed. Het is hier heerlijk rustig, als je eenmaal gewend bent aan de gemiddeld eens in het uur voorbij denderende road train. Het is windstil, heel in de verte zien we het geluidloze geweld van heftige bliksems. Indrukwekkend, wat een licht!
De volgende dag weer een lange rit voor de boeg. Maar met een verfrissend einde: een duik in de natuurlijke warmwaterbronnen van Bitter Springs. Deze warme stromende rivier heeft een continu temperatuur van 32 graden. En JA! Dat is fris vergeleken bij de buitentemperatuur. Want met iedere kilometer die we noordelijker komen lijkt de temperatuur een graad te stijgen. Het wordt heter en heter. En dan is het ter overmaat van ramp nog zo’n benauwde, vochtige hitte. Het lijkt erop dat we daardoor wat minder last van vliegen hebben, maar het slechte nieuws is dat we daarvoor in de plaats heel veel kleine mugjes erbij krijgen. En helaas jeuken de bulten ervan net zo hard als die van grote muggen!
Standbeeld ter nagedachtenis aan de Drovers
Het landschap onderweg is behoorlijk saai. Eerst honderden kilometers een dor landschap van gele graspollen en donkere bladerloze struiken met hier en daar een eucalyptusboom. Maar dat verandert naarmate we Elliott naderen gelukkig in sappiger graslanden en hier en daar boomgaarden. We komen in Droverland. Wie de film Australia gezien heeft, weet waarover ik het heb. Hier wonen de veeboeren die eens per jaar met een aantal drijvers hun vee over de Zuid-Noord route honderden kilometers naar Darwin leiden om het daar te verkopen.
We bezoeken een van de belangrijke voormalige drijversteden: Newcastle Waters. Eens een bloeiende drijvers stad is het sinds de 60’er jaren langzaam veranderd in een Ghost Town. De verharding van de Stuart Highway en daarmee de komst van Road Trains maakte het beroep van drijver onnodig. Nu is er één 10.353 km2 groot veebedrijf overgebleven, maar de rest van het stadje is verlaten.
Interieur Jones’ Store
Je kunt vrijelijk door het Junction Hotel, wat huisjes en Jones’ Store lopen. In beiden hangen veel krantenartikelen en foto’s uit die tijd aan de muur. In de Store is nog wat van de inrichting overgebleven. Alle gebouwen zijn gemaakt van gekleurde ijzeren golfplaten, zelfs het nu lege kerkje. Het lijkt me verschrikkelijk heet om daar in te wonen. Maar het is er aangenamer dan buiten in de zon. Nu waait het wel overal door. Er zijn geen ramen meer en de deur staat open.
Daly Waters Pub
Hierna was het nog zo’n 150 km naar het beroemdste historische café in de Outback: De Daly Waters Pub. De wanden hangen er vol met wat bezoekers in de loop der tijd hebben achtergelaten. Zo is de wand achter de bar behangen met geldbriefjes met boodschappen erop uit de hele wereld en hangen boven de bar honderden Bh’s…?! Je ziet er allerlei nummerplaten, T-shirts van sportclubs, pasfoto’s en visitekaartjes van bezoekers. En ondanks dat het een paar km. verwijderd ligt van de Stuart Highway en niet ver van een groot benzinestation aan die weg is het er toch nog gezellig druk.
Remy in de Bitter Springs Hot Pool
De laatste 180 km naar Bitter Springs waren ineens voorbij. Misschien omdat we eindelijk Kangoeroes zagen, al waren het dan roadkills. Het klimaat is inmiddels een stuk vochtiger en dus het landschap groener. Aantrekkelijker dus voor de hier levende Agile Wallaby’s wiens dieet bestaat uit alleen maar grassen. De warmwaterbronnen van Bitter Springs liggen dan ook in een soort oerwoud van palmbomen en hoge grassen. Je kunt je hier door de warme stroom mee laten voeren. Er zwemmen kleine visjes mee en er schijnen ook garnalen en schildpadden in dit water voor te komen. Terwijl wij er zijn komt er een Monitor Lizard uit het water gekropen om zijn net gevangen maaltijd op te eten. Dit slanke dier is ruim een meter lang. Zijn staart is nog langer dan zijn lijf. Alle mensen om hem heen lijken hem koud te laten, totdat er teveel foto’s close up genomen worden. Dan verdwijnt hij weer het water in.
Een van de Agile Wallaby’s bij Bitter Springs
Terwijl we de rondwandeling richting Car Park na onze zwempartij afmaken, komen we zeker 10 Wallaby’s tegen. Ze zijn in de beginnende schemer dichter naar het water toe gekomen. Helaas krijgen we ze niet echt scherp op de foto in het duistere licht onder de hoge palmbomen. Maar we hebben ze gezien en ze zijn schattig met hun witte buikjes en smalle lichte snoetjes. Ze blijven je ook lang aankijken, totdat je weer beweegt, dan zijn ze weg. Tjonge, voor zulke kleine dieren (max 65 cm. hoog) hebben ze maar enkele grote sprongen nodig om tientallen meters te overbruggen.
Al met al dus een leuke dag met aan het eind Barbecue worstjes en een soort gekruide hamburgers met gemengde groenten en aardappels. Mmm, het vlees smaakt hier in Australië veel lekkerder, veel puurder!
Wie is die Adonis in de hot pool?!?!?!?!??!
Nou wel heel toepasselijk dat oranjerode landschap op 30 april. Het was hier ook een paar dagen oranje gekleurd, want we hebben net op de laatste koninginnedag de inhuldiging van koning Willem-Alexander achter de rug. Een prachtige dag, zonder enige wanklank verlopen, of het moet alle commotie over het koningslied zijn geweest.
Ik weet niet of jullie nog veel meekrijgen over wat er in Nederland gebeurt, maar intussen is het Rijksmuseum, na 13 jaar(?!), weer geopend. Ik ben er al geweest en het is echt prachtig geworden, vooral de Eregalerij is schitterend. En als je straks als je thuis komt de eindeloze herhalingen van Derrick mist, deze serie is intussen van de buis geschrapt. Onze goedmoedige polizeikomissar schijnt in zijn jeugd lid geweest te zijn van de Waffen-SS. En verder zoeken ze nog naar degene die Café de Vooruitgang op de markt in Eindhoven in de as heeft gelegd. Maar goed, jij kan het niet geweest zijn zoals jullie foto’s bewijzen, jij hebt zogezegd een (w)alibi.
Nou veel plezier nog in het red-center ook al is het er hot-hot-hot.